Vertelsels van Elles

Ik hoop je hier te vangen met ontroerende verhalen maar je ook te laten lachen om grappige anekdotes. Hilarische momenten uit het alledaagse leven, en met enige zelfspot beschreven gebeurtenissen uit mijn eigen leventje, dat met dertien ongelukken in een dozijn met mijn persoontje verbonden lijkt te zijn.

Blog
  • Hilarische momenten uit het alledaagse leven

    Hilarische momenten uit het alledaagse leven

  • Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

    Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

Boeken

Boeken

Het is een droom van iedere schrijver dat zijn/haar verhaal in boekvorm verschijnt. Twee verhalen zijn al gepubliceerd in verhalenbundels "Ik feliciteer je" en "Hemels Genot" Momenteel schrijf ik volop aan mijn eerste boek en hoop dat hier met trots te kunnen presenteren.... maar dat duurt nog wel eventjes. Men moet wat te dromen hebben toch?
Lees verder
Verhalen

Verhalen

Verhalen liggen voor het oprapen als je goed om je heen kijkt, luistert naar wat mensen meemaken. Een klein stukje is soms voldoende om mijn vingers over het toetsenbord te laten vliegen, mijn honger te voeden
Lees verder
Blog / column

Blog / column

Blog met hilarische momenten uit het leven gegrepen.... Column met grappige vertelsels maar ook diepzinnige onderwerpen passeren, vragend om gelezen te worden.....
Lees verder
Gedichten

Gedichten

Met liefde voor je geschreven rechtstreeks uit mijn hart vooruit gedreven uit vreugde of smart
Lees verder

De etaleur

 

De etalage

Spijkertje tussen je tanden
uiterste concentratie
binnensmonds een vloek
ragfijn etalagedraad
met een knoopje
onzichtbaar

Een hoofd vol ideeën
sneller dan je handen
kunnen volgen
de ruimte warm en krap
zoveel producten
onder de felle lampen
tentoongesteld zichtbaar

Mensen lopen voorbij
werpen een blik
op de verleiding
in de prachtige etalage
waar de avond ervoor
jij zat te zweten
ik zal nooit vergeten

Jouw etalage
kwam tot leven
tijdens je afscheid
al die winkeliers
waar jij vele onzichtbare uren
had gewerkt en genoten
de etaleur kwam in het licht
en mijn hart zwol van trots
zichtbaar

brief aan papa

 

24 november

Lieve papa,

Vandaag is jouw verjaardag. Je zou 93 geworden zijn.

 

Het is raar om te schrijven dat ik blij ben dat je dat niet gehaald hebt maar ik wist dat je levend dood zou gaan achter het gordijn met een zuurstoffles naast je. 68 Was natuurlijk veel te jong en ik zo graag gehad dat Sven en Max van je liefde hadden kunnen genieten zoals jij van hen genoten zou hebben.
Je verjaardag was voor mij altijd een geweldig moment, niet zo zeer om jouw verjaardag maar het was ook de tijd dat Sinterklaas aankwam en er visite kwam. En ik een heerlijk schuimgebakje kreeg. Er was kwam niet vaak visite bij ons thuis, terwijl jij zo van gezelligheid hield.

Als je jarig was, was er ook altijd wel stress, dat weet ik nog goed. Naast je baan als sigarettenvertegenwoordiger was je etaleur. Rond je verjaardag was je heel druk met het maken van vele sinterklaasetalages die dan na 5 december ook allemaal omgetoverd moesten worden voor de Kerst.
Dus lieve pap, rijd ik straks naar je graf in Halsteren en kom langs de winkels die de crisis hebben overleeft en zie hun etalages. Ze zijn lang niet zo mooi als die van jou destijds maar ik zie het niet, ik zie jou met je kale plekkie op je kop, spijkertje tussen je tanden, in een corduroybroek op je knieën achter de etalageruit. Je wringt je in allerlei bochten in de nauwe ruimte om de artikelen zo mooi mogelijk te etaleren dat het mensen verlokt binnen te komen en te kopen. Dus vandaag ben ik niet verdrietig, ben ik blij dat ik je zo voor me kan zien. Dat is jaren niet gelukt, het was te pijnlijk. Nu ben ik dankbaar dat ik je zo weer zie en draai al je lievelingsmuziek; Jo Stafford met Thank you for calling; Sidney Bechett met Petit Fleur en Si tu vois ma mère. The Platters met Only You. En Roger Withaker.

O pa weet je nog die keer dat we aardappelen waren gaan rapen op een zondag. En ik persé die plaat van Roger WIthaker wilde afluisteren in jouw auto. Jij stapte uit en liep voor de auto langs de garagedeur naar de poort. De muziek was klaar en ik riep hoe de radio af moest. Je riep dat ik de contactsleutel naar rechts moest draaien. Tja, ik was nog te jong om te beseffen dat je er gespiegeld voor stond en draaide naar rechts. De auto stond in zijn eerste versnelling en reed zo dwars door de garagepoort…. De aardappelen werden duur betaald. Ik denk dat ik veel van jouw onhandige streken in mijn genen heb en ook dat is fijn, je leeft voort in mij en blijft voor altijd dichtbij. Ik kom je zo bloemen brengen, niet weggaan. Kus, ik hou van je

Elles

grande finale

Gouden bladeren
dwarrelen door de lucht
gedragen door de wind
die hen bemind
zwevend
sierlijk dansend
als een ballerina
op hemelse klanken
vlijden beiden
zich op de grond
licht als een veertje
nog eenmaal
schitterend
in de schijnwerpers
omhelst door
stralen van licht
voor het doek valt
de grande finale

 

© Elles Jansen

Zeeland

 

 

Zeeland

Hier ben ik thuis
tussen de Zeeuwen
mijn bloed vermengd
al vele eeuwen
stromend door de aderen
van mijn voorvaderen
en moeders
zoals water kabbelt
aan de Schelde oevers

Hun levens
zoveel zwaarder
dan dat van mij
vechtend
tegen opkomend tij
dat brak vele dijken
alles moest wijken

En wat te denken
van de oorlogsjaren
iedere Zeeuw heeft wel
een geliefde verloren
je zult ze er nooit over horen

Zeeuwen dragen hun last
in stilte
hun hart gehuld in zilte
zoute tranen
van de grijze woeste zee
die ze ondanks alles
altijd blijven beminnen

© Elles Jansen

Herfst in mijn leven

Melancholie
nestelt in mijn hoofd
als de zomer wordt gedoofd
blaadjes verkleuren
naar onbestemde
bruine kleuren
en verlokkende barbecue geuren
vervangen worden
door rook
van openhaardvuur
het leven
is van korte duur

Triestheid
in mijn gedachten
golvend als de zee
overgang der seizoenen
zuigen mijn lichaam mee

Herfst in mijn leven
nooit geen vrucht meer
in mijn schoot
hittegolven
volgen zich op
de memopauze
geeft zich bloot
en ik verlang met smart
naar de lente
in mijn hart

Memopauze
winterslaap
lente zal volgen
de zon schijnt
komt me verwarmen
zal me omarmen

De reizigers

 

 

Je stond daar op de Markt
van mijn verleden
het voelde bijzonder
jou daar te treffen
al eerder trof je mij
in mijn hart

juist
in deze stad
waar ik liefhad
en verloor
stond jij daar stralend
in het midden
op de Markt

onbekend
maar zo vertrouwd
verbonden door woorden
en koffers met bagage
omhelsden wij elkaar

Al is jouw koffer
zwaarder dan de mijne
doet dat niks af
aan onze reis

ik liep eerder
onwetend
over een strand
waar jij later zou lopen
zag dit jaar dezelfde zee
en had jouw verhaal
mee
in mijn gedachten
liep ik langs strandhuisjes
terwijl jij geen thuis meer had
hoe moest dat voelen
in een ander land
een vreemde stad

zonder familie
met nog één persoon
die je zo koestert
samen op survivaltocht
en dan is het stil
jaren verstrijken
opeens ben je daar
slechts een grens
van mij vandaan

ik steek over
en zie je staan
midden op de Markt
van mijn verleden
start een nieuw begin
vriendschap tussen
twee reizigers

 

 

 

Strijk tijdens uitstrijkje

Vanmorgen vroeg had ik een afspraak bij mijn huisarts. De aanleiding was een oproep voor bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker en ik had ook nog wat andere zaken op mijn lijstje staan zoals bloeddruk controle en het halfjaarlijks  bloedonderzoek voor de cardioloog.

 

 

Voor het bloedonderzoek moet je nuchter zijn en daarom ging ik zo vroeg mogelijk.
“Dag Elles, hoe gaat het. En wat kan ik voor u doen?” vroeg hij me van over zijn bril aankijkend.
Ik begon met het verzoek om doorverwijzing voor mijn rugproblemen, dat was snel geregeld.          “Anders nog iets?” vroeg hij alsof ik bij de kruidenier was.
“Ja, bloedonderzoek op cholesterol en suiker. En graag een verklaring voor de sportschool dat ik daar niet meer kan fitnessen.” Hij was het met me eens, hoe belachelijk het was dat ik zo’n verklaring moest hebben. Bij mijn inschrijving bij Sport&Fit had ik aangegeven dat ik rugproblemen had en het wilde uitproberen voordat ik aan een abonnement vast zat.
“Onze vorm van sport is blessure vrij, mevrouw. Wij sluiten altijd een jaarabonnement af, maar na 20 beurten houden we een evaluatie en kunt u nog aangeven dat u wilt stoppen.” Ik was na 16 beurten al uitgevallen met ernstige rugpijn, maar kon mooi niet onder mijn jaarabonnement uit. Schandalig. Maar dat terzijde.

Nadat mijn bloeddruk was opgemeten, bond mijn huisarts een groene tourniquet rond mijn rechterarm en verzocht mij een vuist te maken.
“Dit gaat eventjes zeer doen hoor Elles”, waarschuwde hij. “Dat prikske voel ge even maar het is zo gedaan hoor. Alsof ik een kleuter was maar o zo lief dat hij je steeds wilt geruststellen.
Een harde bons op de deur deed ons opschrikken. Gelukkig was hij nog niet aan het prikken.             “Dokter, de stroom gaat er een half uurke af”, hoorde ik een man zeggen.  Ik had bij aankomst inderdaad al een busje van een klusbedrijf zien staan.

De halogeen lampen aan het plafond gingen uit en de computer en printer staakten met een laatste zucht hun gezoem. Door het dakraam kwam net voldoende licht om de naald in mijn ader te steken. Geen centje pijn natuurlijk. Daarna volgde het baarmoederhalskanker onderzoek. De beugels kwamen vanonder de tafel tevoorschijn en de warm water kraan werd aangezet. Erg attent; zo’n koude ijzeren eendenbek is nou niet precies waar ik op zat te wachten om vijf over half negen op mijn vrije dag.

Door de stroomuitval werd mij de felle lamp aan de onderzoekstafel bespaard en terwijl mijn benen in de stijgbeugels hingen verdrong een zeker schemerig slaapkamer effect de kille onderzoekskamer.
“Het is een beetje een vervelend onderzoek hoor Elles, als ik u pijn doe moet ge het zeggen” zei mijn huisarts. “Dat nu net het licht uit moet vallen”, mopperde hij. Om het ongemakkelijke moment te verhullen vroeg ik voor de grap of ik moest bijschijnen met een zaklamp. Nee dat hoefde niet.
“U heeft vast wel eens in erbarmelijkere omstandigheden moeten werken dokter, of heeft u nooit in een ontwikkelingsland gewerkt?” vroeg ik terwijl hij met het onderzoek begonnen was. Niet dat ik daar beneden een oerwoud heb… ik verwees natuurlijk naar het slechte licht.
“Nee, niet in een ontwikkelingsland, maar wel ernaast”, antwoordde hij. “O, welk land dan?” vroeg ik geïnteresseerd.
“In België, naast Nederland”, antwoordde hij droog. Hilarisch! met mijn benen in de stijgbeugels lagen we strijk tijdens mijn uitstrijkje. Na afloop heb ik hem bedankt dat hij me altijd zo op mijn gemak stelt, hij werd er weliswaar verlegen van.

Van Dammeke Memorial

 

Lieve Greet

Vier seizoenen alweer
sinds jij ben heengegaan
de tijd vliegt
maar is ook stil blijven staan
Je kids zijn gegroeid
in lengte
maar ook in volwassenheid
veel te snel voor hun tijd…

Het verdriet van de herfstdagen
als een boom die zijn blad verliest
stonden wij daar in de kou
een leven zonder jou
Tranen in stormvlagen
op sombere winterdagen
ijselijke koude in ons hart

 een Memorial Van Dammeke
ja speciaal voor jou madammeke
hieven al jouw vrienden
hun glas naar de hemel
De zon scheen
en het werd lente in mijn hart

 collega’s van de Bijster
die dagelijks een kaarsje branden
bij jouw foto en gedenkboekje
ben jij niet in een vergeethoekje
maar dagelijks aanwezig
in verhalen op de groep

Je was zo dichtbij
op die 11e mei
in het licht van de kaarsjes
in de witte wijn die vloeide
we voelden jouw klop
op onze schouder
hoorden jouw stem
herinneringen brachten je weer tot leven
en we huilden stille tranen van verdriet

Omdat jij ons veel te vroeg verliet

Feest

 

 

Het was feest
jouw man werd vijftig
en vierde met nog twee vrienden
een feestje zoals jij ze zo graag had

Jouw foto hing op de wall of fame
in een prachtig gouden frame
Zo was je er toch een beetje bij lieve schat

Laat de zon in je hart
jouw favoriete lied
werd gedraaid door de DJ
En iedereen zong mee

De witte wijn vloeide rijkelijk
in jouw voor altijd lege glas|
jouw lieve ventje deed zijn best
Net als de rest

Jouw naam vloeide over onze lippen
Tranen werden weggeslikt
We moeten het leven vieren
Dat was jouw grootste les

Ik zag je dansen
Je haren glanzen
Je ogen schitteren

Even stond ik me dat toe
Het gevoel daar met jou
op de dansvloer
tussen jouw vriendinnen
en al degenen die jou beminnen
jou zo ontzettend missen

en de pijn is scherper
dan ik hebben kan

Voor Greet

lieve Greet

Vandaag zou je jarig zijn
ik hef mijn glas naar de hemel
jou missen doet zo’n pijn

Ik mis je elke dag
je stralende ogen
en je vrolijke lach

Toch voel ik je zo dichtbij
alle mooie herinneringen
geven troost aan mij

Je ben de sterren en de zon
lieve lieve Greet
ik wou dat ik je feliciteren kon
met een knuffel en een zoen
nog eens met je lachen
samen een terrasje doen

Helaas is ons dat niet gegeven
moeten wij zonder jou verder leven
in stilte zing ik jouw verjaardagslied
want vergeten zullen wij jou niet