Vertelsels van Elles

Ik hoop je hier te vangen met ontroerende verhalen maar je ook te laten lachen om grappige anekdotes. Hilarische momenten uit het alledaagse leven, en met enige zelfspot beschreven gebeurtenissen uit mijn eigen leventje, dat met dertien ongelukken in een dozijn met mijn persoontje verbonden lijkt te zijn.

Blog
  • Hilarische momenten uit het alledaagse leven

    Hilarische momenten uit het alledaagse leven

  • Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

    Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

Boeken

Boeken

Het is een droom van iedere schrijver dat zijn/haar verhaal in boekvorm verschijnt. Twee verhalen zijn al gepubliceerd in verhalenbundels "Ik feliciteer je" en "Hemels Genot" Momenteel schrijf ik volop aan mijn eerste boek en hoop dat hier met trots te kunnen presenteren.... maar dat duurt nog wel eventjes. Men moet wat te dromen hebben toch?
Lees verder
Verhalen

Verhalen

Verhalen liggen voor het oprapen als je goed om je heen kijkt, luistert naar wat mensen meemaken. Een klein stukje is soms voldoende om mijn vingers over het toetsenbord te laten vliegen, mijn honger te voeden
Lees verder
Blog / column

Blog / column

Blog met hilarische momenten uit het leven gegrepen.... Column met grappige vertelsels maar ook diepzinnige onderwerpen passeren, vragend om gelezen te worden.....
Lees verder
Gedichten

Gedichten

Met liefde voor je geschreven rechtstreeks uit mijn hart vooruit gedreven uit vreugde of smart
Lees verder

De maat is VOL – deel 9 – Brengen scherven geluk?

Vandaag is mijn wekelijkse vrije dag en legt de bakker altijd een volkoren abdij brood voor me weg. De bakker is al om 7.00 uur open maar dan kan dit heerlijke brood nog niet gesneden worden omdat het te warm is. Het is een rond stevig maar mals brood met een knapperige korst waar een beetje witte bloem over gestrooid is.

 

 

Ik ken geen enkele andere bakker die dit overheerlijke brood bakt. Ik had me vanmorgen gewogen en er was een kilo af, vier nu in totaal sinds deze blog. Het gaat langzaam, maar door de terugkerende problematiek met ontsteking van mijn hielbot zit sporten er helaas nog steeds niet in.

Terwijl ik voor de vitrine stond te kijken naar de heerlijke Belgische koffiekoeken en taartjes, weerstond ik de verleiding, ondanks mijn knorrende maag.
Bij de charcuterieafdeling bij dezelfde bakker, weerstond ik de heerlijke salades en vers gemaakte chocopasta. Braaf kocht ik Toscaanse kipfilet en dieetsalami en besloot mezelf te trakteren op een fles biotomatensap. Ik was namelijk veel te blij met die teller op 118. (Ja… ik ben bij het begin niet helemaal eerlijk geweest toen ik zei dat ik 120 woog maar dat paste zo mooi bij de metafoor naar de maximale snelheid op de weg!).  Dus, voor jullie -2 maar voor mij -4.

Thuisgekomen verzamel ik mijn boodschapjes en stap uit mijn auto. Pats, de glazen fles met tomatensap glijdt uit mijn armen en spat in vele stukken uiteen naast en rond de wielen van Gérard zijn auto. Koud dik rood sap drupte over mijn blote voeten. Je zou je in een thriller wanen.
Heb ik weer. Is dat nou mijn beloning voor mijn sterke gedrag?

Ik snel naar binnen, vul enkele emmers met water en smijt het als een volleerde schoonmaakster over de straatstenen. Dom dom dom. Het glas vloog alleen maar verder onder de auto die ik dus ook niet meer kon verzetten zonder er met de banden doorheen te rijden.
Intussen komt de buurman voorbij, 70 is hij en loopt iedere ochtend wel 20 kilometer terwijl de hele straat nog in diepe slaap is. “Goed bezig buurvrouw” roept hij, in de veronderstelling dat ik de auto van mijn man aan het wassen ben. Had ie nog nooit gezien, zal ie ook nooit te zien krijgen.

Verwoed ben ik in de weer met de tuinslang. Ik ga de straat maar schoonspuiten, al die kleine stukjes glas de afvoerput in voordat ik in mijn vingers ga snijden met het oprapen. Slim slim slim.
Een uur later zet ik mijn tanden in het heerlijke verse knapperige brood.  Ik denk dat ik vandaag stiekem toch wel calorieën heb verbrand met mijn glazen accidentje. Brengen scherven geluk? De weegschaal zal het uitwijzen. Wordt vervolgt.

Cabrio 308 zwaar mishandeld

Afgelopen week ging ik voor de eerste keer met mijn geliefde cabriootje naar de autokeuring in Brasschaat (St. Job). Zo’n tien jaar gelden was ik daar ook al eens geweest met de auto van Gérard. Toen had ik me al als dom blondje gedragen omdat ik maar niet snapte wat de hard roepende medewerker bedoelde met “Phares, Phares!”

 

 

Het bleek dat ik mijn autolampen aan en uit moest zetten. Enfin, met deze herinneringen in mijn achterhoofd en de lange, lange wachtrij destijds, had ik dit keer een afspraak gemaakt om 16.00 uur in de middag.

De rij met wachtende auto’s naast mij ging net zo snel als mijn afspraken-rij.  Ik maakte me er niet druk om en keek naar mannen van de keuring die bedrijvig heen en weer liepen (het zag er vrij oneconomisch uit) maar met een gezicht…. De werkvreugde was ver te zoeken. Toen ik als eerste bij de streep aankwam had ik al mijn veiligheidsgordels al vastgemaakt en de benodigde papieren gereed. Ik had ook het dak maar dichtgedaan want het zou me niks verbazen dat ze hem zouden afkeuren omdat er geen dak op zat.
De vrij jonge bediende (zo noemen ze dat in België) kwam op mijn auto afgelopen en mompelde iets tegen me dat ik niet verstond, zo plat Antwerps. Ik vroeg beleefd “wat zegt u?”, en weer kon ik er niks van bakken. Dat ging nog een paar keer zo en ik had me al de rol van dom blondje aangemeten. “Sorry meneer ik begrijp niet wat u bedoeld, ik kom hier voor de eerste keer”, uiteindelijk ging het om een blauw papier van Peugeot dat bij mijn autopapieren zat.

Hij stapte in mijn wagentje knalde de deur dicht en gaf zo’n stoot gas dat ik dacht dat hij op ging stijgen. Hij spoot naar voren en trapte zo hard op de rem dat de kont van mijn cabrio de lucht in vloog en toen kwam hij met zijn wielen op één of ander Zumba apparaat waarbij de auto zo begon te schudden dat banden naast de velgen schoven. Ik kon het bijna niet meer aanzien. Mijn auto werd zwaar mishandeld. En zeker ten opzichte van alle zwarte auto’s die binnen stonden. Op een gegeven moment hoorde ik mijn keuringsmeester zwaar vloeken en tieren en met zijn handen op mijn stuur slaan. Ik weet niet of Witje iets verkeerds gedaan heeft tegen de keuringsmeester maar het heeft vast geholpen. Hij stapte uit en droeg de auto over aan iemand anders. Die ging er normaal mee om. 57,50 Euro armer was Witje dan toch goedgekeurd. Volgend jaar stuur ik Gérard want ik kan het niet aanzien dat mijn dierbare cabriootje zo mishandeld werd.

 

De maat is VOL deel 8 – Chad doet mee

Tien dagen ben ik nu bezig met WW-online. (Weight Watchers); de app op mijn telefoon gezet en vooral schrikken van de punten die sommige vaste eetgewoontes opleveren.

 

 

Het maakt me bewust. De lekkere verse Belgische pistolekes op zondagochtend met salades vreten de helft van de dagelijkse puntenaantal op en op zondag eten we meestal ook geen droge aardappel met droge kip.

Dus ben ik vrolijk aan de slag met het maken van andere lekker keuzes zoals een volkoren boterham met overheerlijke rosbief. En diepvries frambozen in plaats van mini-magnum. En gelukkig kan ik vrijdag nog steeds lekker verse frietjes bakken, als ik die dag mijn punten goed verdeel en de nodige beweging in acht neem. Onze Chad vaart er ook wel bij hoor. Hij was ook mollig geworden doordat het vrouwtje niet meer zo ver met hem ging wandelen. En om zijn dankbaarheid te tonen, is hij solidair: hij zit ook aan de rauwkost (lees gras). Blaren op mijn voeten (terwijl ik op gezondheidssandalen loop?? L maar met een vrolijk kwispelende hond en extra bonuspunten door het bewegen. Nee, WW is nog niet zo verkeer. Enne, Pannekoek:  bedankt voor het lenen van het receptenboek, maar nog meer voor je bemoedigende appjes. Ik ben blij met je.

O ja, ik vergeet helemaal te vermelden dat er ook 3 kilo af is. Yes.

De maat is VOL deel 7 – geen PretjePark

 

Onze vakantie begon dit jaar met een bezoekje aan Europapark. Het grootste en tofste pretpark van Europa. Met fenomenale achtbanen.

 

 

 

Het was voor mij de derde keer dat ik ging, mijn man en kinderen waren een keer met drieën geweest dus het was nogal een schok dat ik in de houten achtbaan mijn stoeltje moest verlaten omdat de beugel niet dicht ging. “Je was niet de enige hoor Elles”, zei mijn man liefdevol en enigszins troostend. “Maar misschien moet je toch een paar kilootjes afvallen.”

Bij de achtbaan der achtbanen, de befaamde Silver Star, kon ik al voor de wachtrij van een uur, uittesten of ik in het stoeltje paste. Gespannen keek mijn gezin toe, iedereen was blij toen de beugel dicht klikte. In mijn beste Duits zei ik tegen de man bij de ingang die met de meetlat gereed stond: “Der Stuhl passt.” Als hij mijn grijns kon meten was die zeker 5 cm.

Hij keek me vorsend aan: “Viermal?” Ik keek hem niet begrijpend aan. Had ons hele gezin moeten passen? Hij gebood me te volgen en in de pas stoel plaats te nemen. Hij klikte de beugel dicht. Drukte nog eens. “Es geht”, zei ik lachend… Tot hij verder drukte en hoofdschuddend de hendel weer los maakte. “Es must viermal sein, sorry.”  Scheiße. “Gaan jullie maar hoor”, zei ik dapper “ik vond hem toch al te eng.” Een uur zat ik op een bankje naar de opgewonden en gillende mensen te kijken.  “Durf je ook niet?” vroeg een dame naast me. “Nee, ik pas niet in het stoeltje”. Het bleef doodstil naast me.

Volhardend ging ik nog mee in de Blue Fire, samen in de wachtrij is toch gezelliger dan alleen op een bankje. Ik nam plaats en moest opnieuw uitstappen. Tot mijn grote verbazing moest Sven ook uitstappen, die is superslank. “Du wirst mitkommen” gebaarde een vriendelijke man en we mochten plaatsnemen in de achterste stoeltjes. Die waren breder. Ik genoot met volle teugen van de rit. We hebben deze achtbaan natuurlijk meerdere malen overgedaan.

Na twee dagen gingen Sven en Max terug naar huis, ze willen niet meer met ons mee op vakantie. Gérard en ik begonnen aan onze reis naar Italië.  Weekje strandvakantie, bezoekje Venetië, het was heerlijk. Daarna paar dagen Salzburg en via Monschau naar Spa Francorchamps. Daar werd ons gezin weer herenigd.

Onze tribuneplaats bevond zich bij Eau Rouge. Een forse wandeling van de parkeerplaats en een fikse klim. Aan het eind van de dag was de klim naar P2 zo erg dat ik het haast niet kon redden. Mijn man, die zo van mijn bourgondische rondingen houdt, zei nu toch vrij ernstig: “Schat je zult echt iets aan je conditie moeten gaan doen, dit is niet goed.” Thuisgekomen wogen we onze vakantiezonden. Het was bij mij slechts 1 kilo maar het voelde als tien. Vandaag heb ik me aangemeld bij de Weight Watchers. Pannekoek gaat me helpen, zij is er al 10 kg mee kwijtgeraakt omdat ze door het invullen va de app bewuster is gaan eten en keuzes maakt. Voor het eerst vulde ik mijn dagkaart in.  Ik dacht dat ik vandaag niet veel gegeten had maar zat toch al boven het toegestane aantal punten… Het punt is gezet.

 

Strijk

Vanmorgen al vroeg uit de veren

Er lag een berg kleren

wachtend om te strijken

Ze wisten van geen wijken

De minuten gleden

Over kreukels uit verleden

Helaas niet alles glad

Het wasgoed is nat

Van stoom en een traan

Moe maar voldaan

Verdwijnt alles in frisse geuren

achter gesloten deuren

Kluns der klunzen, meet the new Bridget Jones 2.0


Tjonge jonge jonge, Jansen door de bocht.
Weer lekker bezig. Eerst struikel ik deze week tijdens de Draai van de Kaai over een betonblok terwijl ik foto’s aan het nemen van een vol terras. Juist, ik struikel voor een overvol terras. Dat nadat ik eerder die avond te dicht bij het podium van de winnaars van de Fixed Gear Race stond en een gratis champagnedouche onderging. Nee, ik had er niks van binnen gekregen dus dat kon de reden van mijn stuntelige val niet zijn. Ik hield er een dikke knie aan over.

 

Vandaag was het de overtreffende trap. We zouden buiten eten, achter in de tuin in de lounge. Dus ik had de borden al opgeschept in de keuken en bediende mijn manvolk als een volleerde serveerster. Omdat ik nog wat vis en aardappelpuree in oven had staan, haalde ik de schalen voor de liefhebbers voor een tweede ronde. Met een volle schep aardappelpuree uit de warme ovenschaal wilde ik Sven zijn bord bereiken maar er viel puree van de lepel. In een eerste reflex hield ik mijn linkerhand eronder.  Ik verbrandde direct mijn handpalm met de 200 graden warme aardappelprut, bracht in een tweede lompe reflex die hand naar mijn mond om vervolgens mijn tong te verbranden, zwikte mijn enkel en draaiend viel ik om met mijn gat…. Jawel midden in de schaal met puree die net uit de oven kwam nog halfvol zat! Wie zijn gat verbrand…. Juist ja. Die moet op de blaren zitten. Au.

In combinatie met mijn vorige blog van deze avond ben ik toch wel de nieuwe Renée Zwellger? Bridget Jones annex Elles Jansen? De achternaam is al goed. Jones 2.0
Zal ik ook een dagboek bij gaan houden. Over onderbroeken waar je in kan kamperen en wat zullen we nog meer verzinnen Annemiek van Engelen?

De maat is vol deel 6 – Getverderrie

Terwijl ik de titel van deze blog typ,  geeft een rode lijn van de spellingscontrole aan dat de schrijfwijze niet klopt.
En hoewel ik eigenlijk wel weet dat die spellingscontrole niet deugt, klik ik met mijn rechtermuisknop op het woord voor een correctievoorstel: ik lach me rot want wat verschijnt er? Vetvertering. Opstandig laat ik het staan.

 

 

Vetvertering krijgt van mij ook een dikke rode streep. Bestaat in mijn controlecheck ook niet.
Nog steeds geeft de weegschaal een schommeling tussen 118 – 120 kg aan. (Afhankelijk van het legen van mijn darmen die daar niet elke dag zin in schijnen te hebben.)

Getverderrie ja, ik baal. Ben boos om mezelf en op de diëtiste omdat ze al die weken dat ik thuis zat na mijn operatie, niet eenmaal heeft gebeld of gemaild om te vragen hoe het met de weegschaal ging. Ik ben boos op de schappen in de winkels en op mijn broek die te strak zit. Waarom lukt het me niet. Waarom ben ik geen doorzetter, waarom??in

Gisteren had ik met een met een oud-collega in de stad afgesproken, iets wat ik veel te weinig doe. We namen er dus iets lekkers bij, (ik hoor jullie denken, tja doe dat dan niet). Maar ik had er zin in, en vond het ook niet gezellig voor haar omdat ze dan in haar eentje van haar lievelingsgebakje waarschijnlijk niet zo kon genieten. Lulkoek. Ik nam koffie zonder suiker wat ik drie maanden geleden nog wel deed (stap 1). En ik luchtte mijn hart.

“Ik snap het best hoor, mijn Henk wordt al dik als hij naar eten kijkt en waarschijnlijk is het bij jou ook zo. Wij eten hetzelfde op vakantie, ik kom dan 1 kilo aan en hij gelijk 5.” zei ze troostend.   Ja, dacht ik. Ik eet ook hetzelfde als Gérard en hij is ook stukken slanker. Wat is het toch allemaal oneerlijk. Al vergeet ik natuurlijk te vermelden dat ik een hele dag op mijn kont zit en Gérard kilometers afleg achter zijn toonbank. We verkasten naar een pub op de oude markt om een tosti te eten. Ik nam in de plaats een verse jus. Volgens de diëtiste ook geen aanrader maar het vulde en leek me beter dan een vette tosti.

Thuisgekomen kijk ik op mijn gezondheidsapp. Toch zeven kilometer gelopen vandaag en met zware kratje gesjouwd, boodschappen opgeruimd in hoge keukenkastjes.  Fitnessdoel gehaald. Ik plof op de bank en kijk naar het bidprentje van Greet.

Getverderrie, wat loop ik nou te klagen, zeg ik tegen haar. Shame on me. Kop op lijken haar ogen te zeggen. Ik hoor haar stem die zou zeggen: Geniet van het leven voor de volle honderd procent, maar met de helft op je bordje. Wat mis ik je lieverd.

augustus 2017

Music

Jij bent geen prater

terwijl

woorden

mijn leven vullen

met genot

van klanken en emotie

Gelukkig

smelten wij 

samen 

tot een geheel

door orkest en zanger

op het toneel

De maat is VOL – deel 5 – Dipje

Sinds mijn operatie op 4 mei jl. kan ik niet zelf om boodschappen, en kan ik ook geen lekkere koekjes snaaien. Met gips en al ben ik op de weegschaal gestapt 119. Niet slecht, evenveel als van voor mijn ingreep maar nu met gips. Wat weegt een gipsbeen been eigenlijk?

 

 

 

Mijn lieve vriendin is op 12 mei heengegaan, na een zeer dappere strijd. Zij was de motivator om aan deze afvalrace te beginnen, immers ik had mijn eigen gezondheid in de hand en deed niks, terwijl haar de wapens werden ontnomen.

Ik dacht altijd dat ik geen troosteter ben, maar deze week toch echt WEL. Mijn lichaam schreeuwt om zoet.  We habben nog een klein stukje van de paashaas in de koelkast liggen maar nu niet meer. Gisteren bij bij de koffietafel na een ontroerende afscheidsdienst deed ik suiker in mijn koffie, ik dronk wel vier kopjes. En zette mijn tanden in een Belgische koffiekoek. ’S Avonds at ik een moorkop en lag de hele nacht met opkomend maagzuur in bed. Gelukkig werd er dus van bovenaf ingegrepen, ben jij dat Greet? Dit dipje zal me niet kwalijk worden genomen denk ik zo. Vandaag zal ik me herpakken, ik heb het jou en mezelf beloofd.

De seizoenen van onze vriendschap

 

Voor Greet, Eric, Jarne en Wout

 

 

 

De lente, een nieuw begin
startte bij de verhuizing van ons gezin
nieuwe scholen voor onze boys
aan de poort van de kleuterschool ontstond iets moois.
Jarne en Max kregen elkaar in de gaten
en werden dikke maten
de drie musketiers samen met Stijn Kestelle
en wij, de moederkes vonden elkaar ook al snel
een diepe vriendschap was ontstaan
en toen kwam de zomer eraan

Onze kinderen speelden, wij dronken op het terras
stonden voor elkaar klaar als er iets was
samen lachen, samen huilen en delen van onze zorgen
alles zat in onze vriendschap geborgen
op feestjes was het dolle pret en werd de polonaise ingezet
jij voorop, Willy Somers met de Zon in je hart was je lievelingslied
Maar wie kon bedenken dat de zomerzon jou zo snel verliet

De herfst brak aan met een verwoestende storm
jouw slechte nieuws choqueerde ons enorm
lamgeslagen zaten we bij elkaar
heel even maar
want dapper stond je op trok je ten strijde
met al die jouw liefhad aan je zijde
Je hebt zoveel moeten doorstaan, tegenslag na tegenslag
tot op een dag
jou niets meer helpen kon
donkere wolken kwamen voor de zon

de winter ging van start
en op 12 mei werd het stil en koud in mijn hart

Liefste Greet,

Buiten is het lente,  maar het zal nooit meer hetzelfde zijn
jij maakt een reis naar een onbekende wereld, het schijnt er mooi te zijn
en wij, wij moeten nieuwe seizoenen gaan beleven
zonder jou in ons leven

Maar weet dat jouw zonnetje altijd zal blijven stralen
je zult voortleven in alle verhalen
en ons hart vullen met een warme gloed
van mooie herinneringen, dat doet ons allen goed
bedankt dat ik jouw vriendin mocht zijn, mijn belofte gaat nu in
we zullen altijd klaar staan voor jouw dappere gezin

Voor altijd in mijn hart, liefs Elles
20 mei 2017