Vertelsels van Elles

Ik hoop je hier te vangen met ontroerende verhalen maar je ook te laten lachen om grappige anekdotes. Hilarische momenten uit het alledaagse leven, en met enige zelfspot beschreven gebeurtenissen uit mijn eigen leventje, dat met dertien ongelukken in een dozijn met mijn persoontje verbonden lijkt te zijn.

Blog
  • Hilarische momenten uit het alledaagse leven

    Hilarische momenten uit het alledaagse leven

  • Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

    Even onthaasten, je zorgen vergeten en je mee laten voeren.

Boeken

Boeken

Het is een droom van iedere schrijver dat zijn/haar verhaal in boekvorm verschijnt. Twee verhalen zijn al gepubliceerd in verhalenbundels "Ik feliciteer je" en "Hemels Genot" Momenteel schrijf ik volop aan mijn eerste boek en hoop dat hier met trots te kunnen presenteren.... maar dat duurt nog wel eventjes. Men moet wat te dromen hebben toch?
Lees verder
Verhalen

Verhalen

Verhalen liggen voor het oprapen als je goed om je heen kijkt, luistert naar wat mensen meemaken. Een klein stukje is soms voldoende om mijn vingers over het toetsenbord te laten vliegen, mijn honger te voeden
Lees verder
Blog / column

Blog / column

Blog met hilarische momenten uit het leven gegrepen.... Column met grappige vertelsels maar ook diepzinnige onderwerpen passeren, vragend om gelezen te worden.....
Lees verder
Gedichten

Gedichten

Met liefde voor je geschreven rechtstreeks uit mijn hart vooruit gedreven uit vreugde of smart
Lees verder

De Verhuisdoos


 

Verhuisperikelen van mijn 84-jaar oude moeder die uit een groot hoekhuis naar een twee-kamer appartementje gaat…

 

 

Mijn moeder woont al 55 jaar in hetzelfde huis in Halsteren, het huis waar ik en mijn twee oudere zussen opgegroeid ben. Waar mijn vader tot zijn dood steeds opnieuw zijn centjes in stopte om verbeteringen aan te brengen; nieuwe badkamer, nieuwe keuken, een bijkeuken. Mooie houten deuren, kunststof kozijnen, dubbel glas, een balkenplafond en ga zo maar verder. Hij had er wat voor over om zijn vrouw tevreden te stellen.

En nu staat er een bord van de makelaar in de tuin. Ik vroeg mezelf af wat dat met me deed. Gek genoeg niet zo veel. De ziel was voor mij al uit het huis verdwenen sinds mijn vader stierf. Hij was degene die voor de gezelligheid zorgde, mijn moeder heeft maar weinig zitvlees en is altijd in de weer.  Het is een hoekwoning, met een redelijke tuin. Veel onderhoud voor een mens van vierentachtig.

Mijn moeder heeft nooit tijd. Ze heeft het druk met wandelen met haar hondje en gaat graag naar de stad en op koopjesjacht naar aanbiedingen uit de reclamefoldertjes. Vaak gaat die ze dan weer omruilen of terugbrengen. Ze zit nog geen uurtje per dag op de bank om televisie te kijken. Op haar grafsteen laten we graveren: Eindelijk rust – Kan niet geruild worden.  (grapje)

Ik hoop dus dat ze met de verhuizing naar een tweekamer appartement tijd gaat krijgen om wat te genieten van haar laatste levensjaren. Tijd krijgt om lekker in een luie stoel naar een mooie serie op TV te kijken of een goed boek te lezen.

Al enkele weken ben ik met haar bezig om kasten op te schonen. Inpakken doen we pas enkele dagen voor de verhuizing. Daarom wil ik dat alleen datgene in de kast staat dat daadwerkelijk mee gaat verhuizen. Je snapt natuurlijk wel dat de helft weg zal moeten als je van een groot huis met drie slaapkamers, zolder, kelder, dubbele garage en bijkeuken naar een tweekamer appartementje moet.
Mijn moeder staat naast me en houdt alles zelf vast voor ze beslist of het in doos 1 (mee) of doos 2 (weg) of doos 3 (kringloop) moet. Ik kan je vertellen dat in doos 2 niet veel spullen zitten. En dat uit doos 3 achter mijn rug om weer veel naar doos 1 gaat.

“Ma, wat moet je met al die zonnebrillen?” Ik houd een plastiek bak voor met wel 17 zonnebrillen in alle kleuren van de regenboog. “Die zet ik op als ik met de fiets naar de stad ga”, zegt ze. “Alle 17?”, vraag ik. Ze pakt de bak vast en zet hem in de keuken. “Zoek ik straks wel uit”, mompelt ze. Zo verdwijnen er nog twee bakken waar geen keus gemaakt kan worden wat er weg kan. Ik kom nog 5 brillenkokers tegen met ongedragen brillen. “Die zijn niet goed, ik kan er niet mee zien,” zegt ze. Maar ze mogen niet weggegooid. “Er kunnen nog andere glazen in”, klinkt het beslist. Als ze nog 20 jaar leeft wel, dan zullen die modellen misschien weer in de mode komen.

Ik trek een ladekastje open dat nog van mijn oma is geweest. Er zitten tientallen shawls in, ook weer in een bonte kleurschaarkering. En 8 paar oorwarmers, en brede haarbanden: 4 groene, 4 rode, 4 gele. “Mama, kies er van elke kleur eentje uit en de rest kan naar de kringloop. En ook van deze 8 paar handschoenen.”  Ook hier blijkt het moeilijk kiezen. Dan kom ik een volle doos vochtige doekjes tegen van Glorix, 20 toiletblokjes, om maar te zwijgen over het aantal pakken toiletpapier en keukenrollen. Genoeg om de hele serviceflat een jaar te voorzien. Ik vertel op vriendelijke, doch besliste toon dat ze tot de verhuizing geen nieuwe voorraad meer mag inkopen. De volgende dag dat ik kom helpen zie ik in de gang een hele tray van potten bruine bonen staan. 24 stuks. “Ze waren in de aanbieding”, verdedigt ze zich.

Ik zucht en probeer aardig te vragen waarom ze niet in de kelder staan. Het antwoord wordt duidelijk als ik de kelderdeur open en daar nog eens 24 potten sperzieboontjes tegenkom…..  Nog even en ik stop haar zelf in een verhuisdoos. Dicht-tapen en pas openen als de verhuiswagen komt.

 

De maat is VOL – deel 11

Een jaar geleden schreef ik mijn eerste De maat is VOL blog. Mijn BMI was morbide, een goede vriendin was ernstig ziek, niets kon haar redden en ik, ik had mijn eigen leven in handen en kon het tij nog keren. Bij mij is het al een jaar lang vijf over twaalf!

 

Goede voornemens, beloftes aan mijn vriendin, periodes van niet snoepen, gestopt met suiker in koffie.  Blog 2, 3 t/m 6 volgenden. Enkele kilo’s eraf, maar dan na de vakantie of feestdagen er weer twee bij. Vol goede moed schreef ik in blog 7 over mijn start bij Weight Watchers Online, maar zoals bij het online pakketjes bestellen, is bij mij deze online-coach nooit goed terechtgekomen.

In januari waren we op vakantie waar ik steeds een trap van 51 treden en nog enkele kleinere trappen op en af moest om naar het zwembad en restaurant en weer terug naar onze hotelkamer te gaan. Halverwege moest ik stoppen om op adem te komen. Alle vijfenzestig plussers liepen me kwiek voorbij. (Degenen die er net zo erg aan toe waren als ik gingen met de lift, ontdekte ik later. Maar dat vertikte ik).

Ik schaamde me diep en op dag 2 lag ik al volop mee te doen met aqua gym. Gelukkig was het water ‘reuma-proof.’ Stond ik daar in het warme water tussen drie bejaarde badmutsen. En aangezien ik mijn bril niet ophad moest ik redelijk vooraan gaan staan anders zag ik niet wat de instructeur uitbeeldde. Ik veroorzaakte een waar golfslagbad met dat gespring.

Terug thuis heb ik me verdiept in ‘GOKken’. Grip op Koolhydraten. Ik eet al acht weken gebakken eieren bij het ontbijt; sla met vis of kip als lunch (keurig zelf klaargemaakt en in een koelboxje mee naar het werk) en ’s avonds een uur waarin koolhydraten genuttigd mogen worden. Dus aardappelen/pasta/rijst met groente en vlees/kip/vis. Maar dan ook mijn dagelijkse fruit en eventueel yoghurt. En water, liters water.

Half januari ben ik een stapje verder gegaan en heb ik me aangemeld bij een Sport & Slankstudio. Onder begeleiding de Milon cirkel afwerken (3 x per week 35 minuten toestellen) en eetadvies. De eerste trainingen bevielen goed, de bodycheck wat minder…. als ik niet snel in gang schiet ik kan mijn eigen memoires gaan schrijven. Maar ik kan niet anders zeggen dan dat de coaches van Sport&Slankstudio Essen motiverend zijn en een goede begeleiding bieden. Met valentijn kregen we zelfs een rode roos omdat we zo lief voor ons lichaam zijn!

Ik GOK erop dat ik in dit jaar toch wel 12 blogs mag schrijven en ook 12 kg af kan vallen. Zoals het er nu naar uitziet gaat dat lukken want ik ben best wel trots dat ik kan melden dat er 7 kg af is.

 

Motorsurfer

 

 

De motorrijder hing in de wind
zijn machine vastgrijpend
als een vader zijn kind bij de hand
reed hij in het Zeeuwse land
bedwong  met zijn armen het stuur
en trotseerde een sterk element uit de natuur

Slingerend bewoog hij over het asfalt
als een surfer over de golven van de zee
zijn lichaam helde genietend mee
de blik in zijn ogen vanachter het vizier
verried spanning en plezier

Met afgunst bezag ik heel even
zijn dans in dit geweld van windkracht elf
maar bedacht toen zelf
hoe hij speelde met zijn leven
en dat van ons
code rood voor het verkeer
bestond niet voor deze meneer

De maat is VOL- deel 10: vallen

Ik heb iets met vallen en dat bevalt me niks.

 

 

 

 

Val ik niet zelf, dan val er wel iets uit mijn handen. En afvallen gebeurt dan weer minder dan ik zou willen. Maar daar hebben beroemdheden als Linda de Mol ook last van, zo las ik in het decembernummer Linda. Ze was begin 2017 gestart met een publiekelijke afvalrace en nu, eind 2017 staat de teller op -4. In dat opzicht mag ik dan eigenlijk niet klagen want ik ben veel later begonnen en heb hetzelfde resultaat. Hoe zich dat gaat doorzetten in 2018 VALT nog te zien.

Gisteren viel ik nog met mijn spiksplinternieuwe winterband (en cabriootje) in een diep gat! Ik moest eruit gesleept worden door drie lieve mannen met een busje.  En dat terwijl ik net zo’n fantastisch goed gespeelde voorstelling had gezien in het Spiegeltheater in Middelburg. Dat was via mijn werk georganiseerd.

Het stuk heette Lastige Ouders en ging over twee mensen die blij waren met hun pasgeboren baby maar er gaandeweg achter kwamen dat er iets mis was. Artsen wilden eerst niks zien toen bleek al snel dat het jongetje epilepsie had en allerlei hersenletsel wat ik hier niet ga noemen. Op onnavolgbare wijze speelden die twee op intieme en indringende wijze wat hen als ouders van een ernstig verstandelijk gehandicapt zoontje overkwam. Ze hadden slechts een klimrek en hangmat als decor.

Op het einde werd op een grote witte ballon een filmpje getoond van een jongetje dat als een dolfijntje genoot in het water. Het was Marike’s eigen zoon Jons. Daar was hij even vrij … ik was er stil van en al mijn eigen beslommeringen vielen weg.

De maat is VOL – Oliebol

Vandaag vloog ik uit de bocht. Eerst reed ik bijna tegen een witte Volvo aan toen ik een bocht nam op een polderweggetje.

 

 

Ik had haar niet zien aankomen en dat was raar; ik had net nog naar een paar gekke koeien gekeken in de wei. En ik vond dat die drie wel bevoorrecht waren ten opzichte van de andere honderd die door de open schuifdeur van de schuur achter een hek dommig stonden toe te kijken. Ik vroeg me af of ze gevoelens van afgunst kenden.
Mijn mobieltje lag netjes in autovakje. Ik was aan het meezingen met de Black Eyed Peas. Dat vloog allemaal door mijn hoofd toen ik uit het niks die witte 4Wheel Volvo door de bocht zag komen.

Remmen piepten, de ABS deed zijn werk. Onze witte bumpers kusten elkaar bijna, haar ogen schoten vuur. Ik wachtte met verkrampte vingers rond het stuur op de klap die gelukkig uitbleef.

Ik deed mijn raampje open om me te verontschuldigen maar liet haar eerst even ontploffen.
“Waar zat u met uw gedachten?” vroeg ze boos. “Als u niet bij de les bent moet u de auto laten staan”. Toen ze wegreed bleef ik nog even met een kloppend hart en draaiende motor stilstaan. Wat was hier gebeurd? Ik was goed geschrokken en dankte God dat de vrouw in een dikke Volvo reed met een nog beter remsysteem dan mijn auto. Ofwel was zij supersnel aan komen scheuren of ik had een blackout. Het gebeurde in een splitsecond. Toch bleef het me bezighouden maar ik zette het van me af om verdere ongelukken te voorkomen. Gelukkig heb ik volgende week vakantie.

De dag verliep verder goed, een leuk interview met een raadslid in een voetbalkantine.  En daarna de nodige zaterdagboodschappen. Daar vloog ik opnieuw uit de bocht. Het was tegen vier uur en ik had na het ontbijt niks meer op, op de bittere zwarte kantinekoffie na.
Heerlijke geuren kwamen uit het oliebollenkraampje bij de ingang van het winkelcentrum. Mijn maag rammelde alsof hij mijn neus wilde steunen. Met twee volle boodschappenkratjes van Albert Heijn kwam ik opnieuw voorbij de oliebollenkraam. Mijn benen stopten. “Wat is er lekker warm?” vroeg ik aan de verkoopster. “De gewone oliebollen”, zei ze. ‘Oké, dan wil ik er eentje graag alstublieft” zei ik. “Eentje maar?” Ze stond al met een grote witte lege zak in haar handen.
“Ja eentje, want het is eigenlijk niet goed voor me.”
Haar echtgenoot met een buik waar al veel oliebollen in verdwenen waren, stopte een oliebol in de magnetron. “Suiker?” vroeg hij. Ik knikte en legde een tientje op de glasplaat. “Betaal de volgende keer maar” zei hij met vette knipoog terwijl zijn ogen hongerig naar mijn voorgevel gleden. Ik wilde geen volgende keer, diepte 70 cent op uit mijn broekzak en legde die op de glasplaat, 10 cent te weinig maar meer had ik niet over voor een kleffe oliebol uit de magnetron. Vastenavond voor mijn vandaag.

Allerheiligen – Voor Jou

Allerheiligen
Voor Jou

Een cognackleurig lederen jackje
donkere haren wapperend in de wind
fier rechtop zittend op de fiets
op een gewone ochtend
reed je voorbij de school
mijn hart klopte in mijn keel
toen ik je inhaalde

tranen rolden over mijn wang
toen ik
tegen beter weten in
een blik wierp in de binnenspiegel
en zag
dat haar gezicht
niet het jouwe was
Is het nog maar pas
dat jij daar nooit meer fietst
en ons achterlaat
met niets
dan een mooie herinnering
in een huilend hart

De maat is VOL – deel 9 – Brengen scherven geluk?

Vandaag is mijn wekelijkse vrije dag en legt de bakker altijd een volkoren abdij brood voor me weg. De bakker is al om 7.00 uur open maar dan kan dit heerlijke brood nog niet gesneden worden omdat het te warm is. Het is een rond stevig maar mals brood met een knapperige korst waar een beetje witte bloem over gestrooid is.

 

 

Ik ken geen enkele andere bakker die dit overheerlijke brood bakt. Ik had me vanmorgen gewogen en er was een kilo af, vier nu in totaal sinds deze blog. Het gaat langzaam, maar door de terugkerende problematiek met ontsteking van mijn hielbot zit sporten er helaas nog steeds niet in.

Terwijl ik voor de vitrine stond te kijken naar de heerlijke Belgische koffiekoeken en taartjes, weerstond ik de verleiding, ondanks mijn knorrende maag.
Bij de charcuterieafdeling bij dezelfde bakker, weerstond ik de heerlijke salades en vers gemaakte chocopasta. Braaf kocht ik Toscaanse kipfilet en dieetsalami en besloot mezelf te trakteren op een fles biotomatensap. Ik was namelijk veel te blij met die teller op 118. (Ja… ik ben bij het begin niet helemaal eerlijk geweest toen ik zei dat ik 120 woog maar dat paste zo mooi bij de metafoor naar de maximale snelheid op de weg!).  Dus, voor jullie -2 maar voor mij -4.

Thuisgekomen verzamel ik mijn boodschapjes en stap uit mijn auto. Pats, de glazen fles met tomatensap glijdt uit mijn armen en spat in vele stukken uiteen naast en rond de wielen van Gérard zijn auto. Koud dik rood sap drupte over mijn blote voeten. Je zou je in een thriller wanen.
Heb ik weer. Is dat nou mijn beloning voor mijn sterke gedrag?

Ik snel naar binnen, vul enkele emmers met water en smijt het als een volleerde schoonmaakster over de straatstenen. Dom dom dom. Het glas vloog alleen maar verder onder de auto die ik dus ook niet meer kon verzetten zonder er met de banden doorheen te rijden.
Intussen komt de buurman voorbij, 70 is hij en loopt iedere ochtend wel 20 kilometer terwijl de hele straat nog in diepe slaap is. “Goed bezig buurvrouw” roept hij, in de veronderstelling dat ik de auto van mijn man aan het wassen ben. Had ie nog nooit gezien, zal ie ook nooit te zien krijgen.

Verwoed ben ik in de weer met de tuinslang. Ik ga de straat maar schoonspuiten, al die kleine stukjes glas de afvoerput in voordat ik in mijn vingers ga snijden met het oprapen. Slim slim slim.
Een uur later zet ik mijn tanden in het heerlijke verse knapperige brood.  Ik denk dat ik vandaag stiekem toch wel calorieën heb verbrand met mijn glazen accidentje. Brengen scherven geluk? De weegschaal zal het uitwijzen. Wordt vervolgt.

Cabrio 308 zwaar mishandeld

Afgelopen week ging ik voor de eerste keer met mijn geliefde cabriootje naar de autokeuring in Brasschaat (St. Job). Zo’n tien jaar gelden was ik daar ook al eens geweest met de auto van Gérard. Toen had ik me al als dom blondje gedragen omdat ik maar niet snapte wat de hard roepende medewerker bedoelde met “Phares, Phares!”

 

 

Het bleek dat ik mijn autolampen aan en uit moest zetten. Enfin, met deze herinneringen in mijn achterhoofd en de lange, lange wachtrij destijds, had ik dit keer een afspraak gemaakt om 16.00 uur in de middag.

De rij met wachtende auto’s naast mij ging net zo snel als mijn afspraken-rij.  Ik maakte me er niet druk om en keek naar mannen van de keuring die bedrijvig heen en weer liepen (het zag er vrij oneconomisch uit) maar met een gezicht…. De werkvreugde was ver te zoeken. Toen ik als eerste bij de streep aankwam had ik al mijn veiligheidsgordels al vastgemaakt en de benodigde papieren gereed. Ik had ook het dak maar dichtgedaan want het zou me niks verbazen dat ze hem zouden afkeuren omdat er geen dak op zat.
De vrij jonge bediende (zo noemen ze dat in België) kwam op mijn auto afgelopen en mompelde iets tegen me dat ik niet verstond, zo plat Antwerps. Ik vroeg beleefd “wat zegt u?”, en weer kon ik er niks van bakken. Dat ging nog een paar keer zo en ik had me al de rol van dom blondje aangemeten. “Sorry meneer ik begrijp niet wat u bedoeld, ik kom hier voor de eerste keer”, uiteindelijk ging het om een blauw papier van Peugeot dat bij mijn autopapieren zat.

Hij stapte in mijn wagentje knalde de deur dicht en gaf zo’n stoot gas dat ik dacht dat hij op ging stijgen. Hij spoot naar voren en trapte zo hard op de rem dat de kont van mijn cabrio de lucht in vloog en toen kwam hij met zijn wielen op één of ander Zumba apparaat waarbij de auto zo begon te schudden dat banden naast de velgen schoven. Ik kon het bijna niet meer aanzien. Mijn auto werd zwaar mishandeld. En zeker ten opzichte van alle zwarte auto’s die binnen stonden. Op een gegeven moment hoorde ik mijn keuringsmeester zwaar vloeken en tieren en met zijn handen op mijn stuur slaan. Ik weet niet of Witje iets verkeerds gedaan heeft tegen de keuringsmeester maar het heeft vast geholpen. Hij stapte uit en droeg de auto over aan iemand anders. Die ging er normaal mee om. 57,50 Euro armer was Witje dan toch goedgekeurd. Volgend jaar stuur ik Gérard want ik kan het niet aanzien dat mijn dierbare cabriootje zo mishandeld werd.

 

De maat is VOL deel 8 – Chad doet mee

Tien dagen ben ik nu bezig met WW-online. (Weight Watchers); de app op mijn telefoon gezet en vooral schrikken van de punten die sommige vaste eetgewoontes opleveren.

 

 

Het maakt me bewust. De lekkere verse Belgische pistolekes op zondagochtend met salades vreten de helft van de dagelijkse puntenaantal op en op zondag eten we meestal ook geen droge aardappel met droge kip.

Dus ben ik vrolijk aan de slag met het maken van andere lekker keuzes zoals een volkoren boterham met overheerlijke rosbief. En diepvries frambozen in plaats van mini-magnum. En gelukkig kan ik vrijdag nog steeds lekker verse frietjes bakken, als ik die dag mijn punten goed verdeel en de nodige beweging in acht neem. Onze Chad vaart er ook wel bij hoor. Hij was ook mollig geworden doordat het vrouwtje niet meer zo ver met hem ging wandelen. En om zijn dankbaarheid te tonen, is hij solidair: hij zit ook aan de rauwkost (lees gras). Blaren op mijn voeten (terwijl ik op gezondheidssandalen loop?? L maar met een vrolijk kwispelende hond en extra bonuspunten door het bewegen. Nee, WW is nog niet zo verkeer. Enne, Pannekoek:  bedankt voor het lenen van het receptenboek, maar nog meer voor je bemoedigende appjes. Ik ben blij met je.

O ja, ik vergeet helemaal te vermelden dat er ook 3 kilo af is. Yes.

De maat is VOL deel 7 – geen PretjePark

 

Onze vakantie begon dit jaar met een bezoekje aan Europapark. Het grootste en tofste pretpark van Europa. Met fenomenale achtbanen.

 

 

 

Het was voor mij de derde keer dat ik ging, mijn man en kinderen waren een keer met drieën geweest dus het was nogal een schok dat ik in de houten achtbaan mijn stoeltje moest verlaten omdat de beugel niet dicht ging. “Je was niet de enige hoor Elles”, zei mijn man liefdevol en enigszins troostend. “Maar misschien moet je toch een paar kilootjes afvallen.”

Bij de achtbaan der achtbanen, de befaamde Silver Star, kon ik al voor de wachtrij van een uur, uittesten of ik in het stoeltje paste. Gespannen keek mijn gezin toe, iedereen was blij toen de beugel dicht klikte. In mijn beste Duits zei ik tegen de man bij de ingang die met de meetlat gereed stond: “Der Stuhl passt.” Als hij mijn grijns kon meten was die zeker 5 cm.

Hij keek me vorsend aan: “Viermal?” Ik keek hem niet begrijpend aan. Had ons hele gezin moeten passen? Hij gebood me te volgen en in de pas stoel plaats te nemen. Hij klikte de beugel dicht. Drukte nog eens. “Es geht”, zei ik lachend… Tot hij verder drukte en hoofdschuddend de hendel weer los maakte. “Es must viermal sein, sorry.”  Scheiße. “Gaan jullie maar hoor”, zei ik dapper “ik vond hem toch al te eng.” Een uur zat ik op een bankje naar de opgewonden en gillende mensen te kijken.  “Durf je ook niet?” vroeg een dame naast me. “Nee, ik pas niet in het stoeltje”. Het bleef doodstil naast me.

Volhardend ging ik nog mee in de Blue Fire, samen in de wachtrij is toch gezelliger dan alleen op een bankje. Ik nam plaats en moest opnieuw uitstappen. Tot mijn grote verbazing moest Sven ook uitstappen, die is superslank. “Du wirst mitkommen” gebaarde een vriendelijke man en we mochten plaatsnemen in de achterste stoeltjes. Die waren breder. Ik genoot met volle teugen van de rit. We hebben deze achtbaan natuurlijk meerdere malen overgedaan.

Na twee dagen gingen Sven en Max terug naar huis, ze willen niet meer met ons mee op vakantie. Gérard en ik begonnen aan onze reis naar Italië.  Weekje strandvakantie, bezoekje Venetië, het was heerlijk. Daarna paar dagen Salzburg en via Monschau naar Spa Francorchamps. Daar werd ons gezin weer herenigd.

Onze tribuneplaats bevond zich bij Eau Rouge. Een forse wandeling van de parkeerplaats en een fikse klim. Aan het eind van de dag was de klim naar P2 zo erg dat ik het haast niet kon redden. Mijn man, die zo van mijn bourgondische rondingen houdt, zei nu toch vrij ernstig: “Schat je zult echt iets aan je conditie moeten gaan doen, dit is niet goed.” Thuisgekomen wogen we onze vakantiezonden. Het was bij mij slechts 1 kilo maar het voelde als tien. Vandaag heb ik me aangemeld bij de Weight Watchers. Pannekoek gaat me helpen, zij is er al 10 kg mee kwijtgeraakt omdat ze door het invullen va de app bewuster is gaan eten en keuzes maakt. Voor het eerst vulde ik mijn dagkaart in.  Ik dacht dat ik vandaag niet veel gegeten had maar zat toch al boven het toegestane aantal punten… Het punt is gezet.