Archives for EJansen

De maat is VOL – deel 13 De dikke en de dunne

Het is zover. Ik heb een operatiedatum gekregen. Op maandag 25 februari begint mijn nieuwe leven. Als ik iedereen moet geloven die mij voorgegaan is, zal ik heel blij worden met dit nieuwe leven. En verander ik van de dikke in de dunne. 

 

 

Dinsdag 8 januari had ik de screeningsochtend in de bariatrische kliniek. Een indringend gesprek met de diëtiste, daarna met de psycholoog, de fysiotherapeut en uiteindelijk met de chirurg. De eerste drie hadden hun toestemming gegeven. Ik was een geschikte kandidaat voor een Gastric Bypass Operatie. En dan vraagt de chirurg “Welke ingreep heeft uw voorkeur?”.  Natuurlijk had ik mij van te voren al goed verdiept in de voor- en nadelen van alle mogelijke ingrepen. Ik had me voornamelijk gericht op de nadelige gevolgen. Die kregen voorrang op de voordelen. Wat raar eigenlijk he? Maar goed, thuis was ik ervan overtuigd dat de mini-gastric bypass voor mij de voorkeur had.

Maar hoe wonderlijk werkt een mensenbrein op het moment dat het een keuze krijgt. En vooral de tijd daarna… nadat je je voorkeur hebt uitgesproken. Dan slaat de twijfel toe. En ga je weer op internet alles opzoeken en bijt je je vast in de meest nadelige complicatie…. Die bij nog meer Googlen bij <2%  van de patiënten blijkt voor te komen en dan ook nog eens met medicatie of in het uiterste geval met een kleine ingreep verholpen kan worden.

Dus. Ik ga niet meer op internet zoeken, ik ga niet meer luisteren naar allerlei verhalen. Ik ga voor dat nieuwe gezondere leven. En ik weet donders goed wat ik daar allemaal voor moet gaan laten. Maar wat ik ervoor terugkrijg, en hoe de kwaliteit van mijn leven zal verbeteren…. Hoe dat voelt… dat vertel ik in de blogs na 25 februari. Tot die tijd ga ik genieten van de slapsticks van de Dikke en de Dunne. Toevallig is er een nieuwe film uitgebracht waar ik woensdag met mijn ventje van ga genieten. Tot l@ater.

 

Who the fuck is Alice?

Overdag televisiekijken als je ziek bent levert interessant voer voor een volgende blog. En voor overpeinzingen over Who the fuck is Alice?

Zweten

Op de valreep van het jaar werd ik nog even gegrepen door de griep. De eerste dagen bracht ik klappertandend door in bed. Een flanellen pyjama over een gewone pyjama, dikke sokken en een warmtedekentje wisselend van positie bij voeten, rug, buik, voeten, benen enzovoort. Ik werd maar niet warm. Tot het zweten begon.
Na weer een nacht waarin ik driemaal van zomernachthemd was gewisseld , werd ik in de vroege ochtend uit mijn waterbed verdreven. Ik nam een verkoelende douche en trok daarna het natte beddengoed van het matras en dekbed. Vervolgens prees ik mezelf om de heldere ingeving in mijn met watten gevulde kop om het matras droog te krijgen. Nee, de optie om het zware boxspring matras rechtop voor de verwarming of open raam te zetten was niet aanwezig. Ik had de föhn zo gepositioneerd op mijn hoofdkussen dat de warme lucht over ruim de helft van het vochtige matras zou blazen. Het oversized dekbed van 240×260 paste niet in de droger en had ik over het balustrade bij de trap gedrapeerd waarbij ik de warmteventilator uit de douche op een omgekeerde wasmand had geïnstalleerd zodat ook hier warme lucht het tijk en dikke donsverenpakket kon drogen.

Opnieuw nat van het zweet maar geen fut meer voor een tweede douche, sleepte ik me naar beneden en kroop klappertandend onder twee fleecedekens op de bank.

Sorry, ik ijl even af

Overdag thuis en niks doen, het leek eeuwen geleden. Zo lang zelfs dat we inmiddels een smart-tv en Netflix abonnement rijker waren en ik dus als een digibeet met twee kastjes in mijn handen niet verder kwam dan ofwel grijze sneeuw of een zwart scherm met linksboven HDMI in beeld. Ik hoor jullie denken, ….maar bij ons heeft manlief de controle over de kastjes. Overigens heb ik helemaal niks te klagen want zoals hij de titel Vakantieman heeft gekregen om zijn mooie uitgestippelde reizen en perfect gekozen accommodaties, won hij ook een Nobelprijs voor het kiezen van de spannendste Scandinavische of meeslepende Engelse dramaseries.
Over zijn capaciteiten als ziekenbroeder spreek ik liever niet. Zoals jullie weten zijn mannen altijd liever zelf ziek,  meelijwekkend haast op sterven na dood. “Mag ik kippensoep schat en heb je een schone zakdoek?, of nee doe maar een koud washandje.” Of midden in de nacht “schat waar ligt de paracetamol?” Sorry, sorry, ik ijl even af.

De Max

Zuchtend en kuchend had ik de broertjesapp al ingetypt en net voordat ik op sent drukte met mijn rechterduim had mijn linkerwijsvinger ondertussen nog enkele knopjes van de afstandsbediening uitgeprobeerd. Opeens kwam Omroep Max in breedbeeld fullcolour de kamer binnen. Wat een heerlijk rustige zender als je met een zieke kop op de bank ligt. Echt De Max, top. De oudere, goed geconserveerde presentator knikte eens vaderlijk naar me. Ik voelde me al een beetje opknappen.

Met verbazing keek ik naar een aflevering over drie grote gezinnen met wel gemiddeld zeven kinderen. En waar moederkip nog steeds niet uitgebroed was! Wat bezielt mensen.

Alice in Wonderzorgland

De verbazing bleef toen ik een herhaling zag van Brandpunt+ van 28 november jl. over mijn naamgenoot Alice. Oké je schrijft het anders maar het klinkt hetzelfde. En Alice werkt net als ik in wonderzorgland. Weliswaar geen 30 jarig jubileum zoals ikzelf, maar Alice is volop in ontwikkeling en haar bachelor zit in de pocket. Alice is een zorgrobot voor eenzame ouderen. Ik betrapte mezelf op enige heuglijke gevoelens dat haar naam Alice was en niet Florence. Alice klinkt leuk en vrolijk en zo’n robot heeft ‘in Wonderland’ beter als achternaam dan ‘Nightingale’ nietwaar?

Verlichting

Wat is er tegenwoordige toch allemaal mogelijk met alle moderne technieken. Gefascineerd keek ik toe hoe de vader van Alice (dr. Johan Hoorn van de VU Amsterdam) uitlegde dat Alice ontwikkeld is om bij te dragen aan de ondersteuning van zelfredzaamheid, verbetering van kwaliteit van leven en het verlichten van eenzaamheid onder kwetsbare ouderen. Gelukkig sprak hij over verlichten van eenzaamheid.
Een team van medewerkers ging op pad om het nieuwe prototype van Alice voor te stellen aan enkele hoogbejaarde dames die zeer bij de tijd waren en goede feedback konden leveren om Alice nog slimmer te maken. Ook enkele 75plus mannen werden ingezet, zij mochten hun wensen over het uiterlijk van Alice kenbaar maken. Er was een blauwe Alice bij die zachte vormen had en ik voelde opnieuw diepe verbondenheid met de sociale Alice die niet alleen vriendelijk en belangstellend was maar ook heerlijk zachte rondingen had.

Instant gram 

De watten in mijn hoofd klaarden wat op en mijn hersencellen gingen verder nadenken over mijn naamgenoot. Mijn hart deed pijn dat er zoveel eenzame mensen zijn die het met een robot moeten gaan stellen. Juist omdat er zoveel werkloze jongeren zijn die doelloos op hun eigen robotje en forever best friend Mr Mobile hun conversatie oefenen met virtuele vrienden. Ze hebben het druk want ze hebben zeker 350 vrienden en volgers en vogelen wat af op Twitter en ook met huispoes Snapchat wordt beeldend gebabbeld. En je kan instant je gram halen als iets je niet zint.
Hier is de eenzaamheid net zo erg nietwaar? Zij weten als ze oud zijn niet wat praten is dus een sprekende zorgrobot zal dan waarschijnlijk weer uit de tijd zijn.

Alice & Elles

Ik snap niet helemaal waarom een robot de oplossing moet bieden terwijl de oudere mensen zoveel levenservaring kunnen delen met de jeugd van tegenwoordig die alle houvast kwijtgeraakt zijn in hun leven door deelpapa, bonusmama, stiefopa of grootouderloos zijn.

Toch ga ik mijn naamgenoot in de zorg goed in de gaten houden, misschien bestel ik haar wel als ik eens geen zin heb om mantelzorger te zijn op zaterdag. De naam is hetzelfde en wellicht zijn de antwoorden van Alice wel meer inlevend dan die van mij, want de knop om mijn robotversie aan te zetten heb ik nog niet kunnen vinden.

DigiD-vitaminen

Zo, mijn bedje is inmiddels weer opgedekt. De rust van het ziek zijn heeft ruimte in mijn hoofd gemaakt om mijn gedachten toe te vertrouwen een digitaal lege bladzijde. Alice zit nog in mijn hoofd, zou ze de oudere mensen ook kunnen helpen in de steeds ingewikkelder wordende digitale wereld, vroeg ik me af toen ik via de noodzakelijke DigiD-vitaminen mijn zorgpolis voor volgend jaar aan wou passen. Het leven voor ouderen wordt steeds ingewikkelder, het is niet alleen de eenzaamheid maar alles moet tegenwoordig digitaal. Ben je je sleutel verloren, je kan niet meer naar het politiebureau. Je moet het melden op de site verloren/gevonden voorwerpen. Wil je weten of de fysio nog in je zorgpakket vergoed wordt? Zoek het maar op op www.  Nog even en ook het overschrijven van rekeningen die betaald moeten worden kan niet meer met een papieren overschrijf kaart. Die jongeren zou hier dus ook mooi een helpende hand kunnen bieden als computerhelpdesk en de wisselwerking van leren converseren kan direct automatisch geïncasseerd worden.

Ik staar naar mijn scherm: Log in met uw DigiD. Met andere woorden “who the fuck is Elles?”.

 

 

De maat is VOL – deel 12: (af)Vallen en Opstaan

 

Het is zover. De noodklok is geluid. Een knoop wordt doorgehakt. Definitief. Geen weg terug, (af)vallen en weer opstaan.

 

 

 

Degenen die mij gevolgd hebben via mijn website www.vertelles.com of FaceBook weten dat ik al enige jaren een strijd voer met mijn lichaam. Niet alleen qua gewicht maar ook met allerlei (aanverwante) kwalen zoals ontstekingen, hoge bloeddruk, knie-, achillespees- en rugproblemen. Halfslachtige afvalpogingen maar ook serieuze aanpak via andere eetgewoonten en sporten, wat dan weer afgestraft werd met nog meer pijn en ontstekingen waardoor ik moest stoppen met bewegen en alle moeizaam kwijtgeraakte kilo’s zich weer zelfgenoegzaam tegen mijn lichaam vlijden.

Mijn volle lichaam, door velen gekoesterd en bemind omdat het zo lekker zacht is, en onder het gezegde ‘dikkertjes zijn vaak gezellige mensen’ mooi verpakt is.
Ik kan je echter vertellen dat het chagrijn wel degelijk aanwezig is, vanbinnen! Ik verbijt mijn pijn en teleurstelling en lach mijn frustratie weg. En ja, ik probeer toch positief te blijven want zo wil ik in het leven staan.

De afgelopen twee jaren hebben diverse artsen waaronder mijn cardioloog, longarts en huisarts me een Gastric Bypass operatie aangeraden. Ik was boos op hen, en nog bozer op mezelf. “Nee, ik wil niet in een gezond lichaam laten snijden. Door de ingreep wordt je maag kleiner… ik zelf ook wel voor elkaar krijgen daar is geen ingreep voor nodig.”

Enkele weken geleden was ik bij mijn reumatoloog. Nee, jullie hebben geen diagnose gemist. Er is gelukkig geen sprake van reuma maar wel van artrose  (versleten wervels en gewrichten). En wat kapot is, is kapot.
“Meer schade kunt u voorkomen mevrouw, als er gewicht afgaat. Uw bmi is 40, suiker ligt op de loer.” Haar blauwe ogen probeerden haar ijselijk strenge woorden ietwat te verzachten.
“Valt u uzelf niet zo streng (mooi he dat Belgisch taaltje), u heeft echt wel pogingen ondernomen om uw lichaam gezonder te krijgen maar soms lukt het niet door andere oorzaken. Ik ga u doorverwijzen naar een endocrinoloog en de bariatrische kliniek, ofwel de obesitaskliniek. Het gaat niet om snijden in een gezond lichaam. Uw lichaam is namelijk verre van gezond.” Tranen kwamen onvermijdelijk. “U ligt nog niet op de operatietafel mevrouw, maar ga serieus deze mogelijk overwegen en inlichtingen inwinnen. Ik heb vier patiënten die pijnvrij zijn na deze ingreep, het is niet voor niets een specialisatie geworden.” Ze gaf me een stevige handdruk en vroeg me over drie maanden terug te komen.

Mijn hoofd is in oorlog. Mensen in mijn omgeving ook. Man en kinderen moedigen me aan: doe het mama, het is de enige en juiste manier om een beter leven te krijgen. Zelfs mijn lieve echtgenoot die mij zo graag ziet en elke kilo koestert kwam met een artikeltje van ‘Willemijn uit Gooise Vrouwen’ die zich beter voelt dan ooit na haar ingreep. En ik ben de Willemijn van onze straat. Een duidelijker signaal kon er niet komen.

Maar andere mensen in mijn omgeving kwamen met verhalen over mensen die zo afzagen na een ingreep…. Ik heb geen telefoonnummers gekregen om zelf eens wat vragen te stellen….

Wel heb ik zelf een onderzoek ingesteld en gesprekken gevoerd met vijf mensen die net als ik ook geworsteld hebben en uiteindelijk tot deze ingrijpende ingreep en evenzo ingrijpende beslissing zijn overgegaan. Alle vijf hadden ze geen spijt, alle vijf zeiden “we hadden het veel eerder moeten doen.” Ze voelen zich fitter, zitten beter in hun vel en zijn van een groot aantal klachten af. Natuurlijk vroeg ik hen ook naar de nadelen, want die zijn er zeker. Aangezien ik geen alcohol drink lijken voor mij de nadelen zeer goed te overzien. Levenslang opletten op wat je eet, dat is niet anders dan bij een dieet wat je succesvol wilt voortzetten toch? Levenslang opletten moeten ook suikerpatiënten en hartpatiënten. Alleen zal ik nu voorkomen dat ik een suikerpatiënt of hartpatiënt wordt of blijf. Gelukkig hebben deze vijf geïnterviewde ervaringsdeskundigen zich spontaan als coach aangeboden. Hoe lief is dat!

Ik bestrijd dat een gastric bypass de makkelijkste oplossing is, en degene die van me houdt moet me steunen in plaats van nog meer bagage in mijn te zware rugzak proppen. En wie het zelf niet ondergaat, kan er ook niet over meepraten. Ik  heb niks aan goedbedoelde bewaren van ‘horen zeggen’.

Dinsdag 11 december was de eerste voorlichtingsbijeenkomst. Daar ging ik samen met mijn ventje luisteren en (af)wegen. En heb ik besloten door de gaan naar stap 2. Inmiddels heb ik vele vragenlijsten ingevuld voor de diëtiste, fysiotherapeut, psycholoog en obsesitasverpleegkundige/nurse-practitioner. Op 8 januari 2019 heb ik gesprekken met al deze specialisten, zij gaan advies uitbrengen aan de chirurg die dan met een operatiedatum komt of een vervolgtraject.  Vallen en opstaan, vooruitgaan!

De etaleur

 

De etalage

Spijkertje tussen je tanden
uiterste concentratie
binnensmonds een vloek
ragfijn etalagedraad
met een knoopje
onzichtbaar

Een hoofd vol ideeën
sneller dan je handen
kunnen volgen
de ruimte warm en krap
zoveel producten
onder de felle lampen
tentoongesteld zichtbaar

Mensen lopen voorbij
werpen een blik
op de verleiding
in de prachtige etalage
waar de avond ervoor
jij zat te zweten
ik zal nooit vergeten

Jouw etalage
kwam tot leven
tijdens je afscheid
al die winkeliers
waar jij vele onzichtbare uren
had gewerkt en genoten
de etaleur kwam in het licht
en mijn hart zwol van trots
zichtbaar

brief aan papa

 

24 november

Lieve papa,

Vandaag is jouw verjaardag. Je zou 93 geworden zijn.

 

Het is raar om te schrijven dat ik blij ben dat je dat niet gehaald hebt maar ik wist dat je levend dood zou gaan achter het gordijn met een zuurstoffles naast je. 68 Was natuurlijk veel te jong en ik zo graag gehad dat Sven en Max van je liefde hadden kunnen genieten zoals jij van hen genoten zou hebben.
Je verjaardag was voor mij altijd een geweldig moment, niet zo zeer om jouw verjaardag maar het was ook de tijd dat Sinterklaas aankwam en er visite kwam. En ik een heerlijk schuimgebakje kreeg. Er was kwam niet vaak visite bij ons thuis, terwijl jij zo van gezelligheid hield.

Als je jarig was, was er ook altijd wel stress, dat weet ik nog goed. Naast je baan als sigarettenvertegenwoordiger was je etaleur. Rond je verjaardag was je heel druk met het maken van vele sinterklaasetalages die dan na 5 december ook allemaal omgetoverd moesten worden voor de Kerst.
Dus lieve pap, rijd ik straks naar je graf in Halsteren en kom langs de winkels die de crisis hebben overleeft en zie hun etalages. Ze zijn lang niet zo mooi als die van jou destijds maar ik zie het niet, ik zie jou met je kale plekkie op je kop, spijkertje tussen je tanden, in een corduroybroek op je knieën achter de etalageruit. Je wringt je in allerlei bochten in de nauwe ruimte om de artikelen zo mooi mogelijk te etaleren dat het mensen verlokt binnen te komen en te kopen. Dus vandaag ben ik niet verdrietig, ben ik blij dat ik je zo voor me kan zien. Dat is jaren niet gelukt, het was te pijnlijk. Nu ben ik dankbaar dat ik je zo weer zie en draai al je lievelingsmuziek; Jo Stafford met Thank you for calling; Sidney Bechett met Petit Fleur en Si tu vois ma mère. The Platters met Only You. En Roger Withaker.

O pa weet je nog die keer dat we aardappelen waren gaan rapen op een zondag. En ik persé die plaat van Roger WIthaker wilde afluisteren in jouw auto. Jij stapte uit en liep voor de auto langs de garagedeur naar de poort. De muziek was klaar en ik riep hoe de radio af moest. Je riep dat ik de contactsleutel naar rechts moest draaien. Tja, ik was nog te jong om te beseffen dat je er gespiegeld voor stond en draaide naar rechts. De auto stond in zijn eerste versnelling en reed zo dwars door de garagepoort…. De aardappelen werden duur betaald. Ik denk dat ik veel van jouw onhandige streken in mijn genen heb en ook dat is fijn, je leeft voort in mij en blijft voor altijd dichtbij. Ik kom je zo bloemen brengen, niet weggaan. Kus, ik hou van je

Elles

grande finale

Gouden bladeren
dwarrelen door de lucht
gedragen door de wind
die hen bemind
zwevend
sierlijk dansend
als een ballerina
op hemelse klanken
vlijden beiden
zich op de grond
licht als een veertje
nog eenmaal
schitterend
in de schijnwerpers
omhelst door
stralen van licht
voor het doek valt
de grande finale

 

© Elles Jansen

Zeeland

 

 

Zeeland

Hier ben ik thuis
tussen de Zeeuwen
mijn bloed vermengd
al vele eeuwen
stromend door de aderen
van mijn voorvaderen
en moeders
zoals water kabbelt
aan de Schelde oevers

Hun levens
zoveel zwaarder
dan dat van mij
vechtend
tegen opkomend tij
dat brak vele dijken
alles moest wijken

En wat te denken
van de oorlogsjaren
iedere Zeeuw heeft wel
een geliefde verloren
je zult ze er nooit over horen

Zeeuwen dragen hun last
in stilte
hun hart gehuld in zilte
zoute tranen
van de grijze woeste zee
die ze ondanks alles
altijd blijven beminnen

© Elles Jansen

Herfst in mijn leven

Melancholie
nestelt in mijn hoofd
als de zomer wordt gedoofd
blaadjes verkleuren
naar onbestemde
bruine kleuren
en verlokkende barbecue geuren
vervangen worden
door rook
van openhaardvuur
het leven
is van korte duur

Triestheid
in mijn gedachten
golvend als de zee
overgang der seizoenen
zuigen mijn lichaam mee

Herfst in mijn leven
nooit geen vrucht meer
in mijn schoot
hittegolven
volgen zich op
de memopauze
geeft zich bloot
en ik verlang met smart
naar de lente
in mijn hart

Memopauze
winterslaap
lente zal volgen
de zon schijnt
komt me verwarmen
zal me omarmen

De reizigers

 

 

Je stond daar op de Markt
van mijn verleden
het voelde bijzonder
jou daar te treffen
al eerder trof je mij
in mijn hart

juist
in deze stad
waar ik liefhad
en verloor
stond jij daar stralend
in het midden
op de Markt

onbekend
maar zo vertrouwd
verbonden door woorden
en koffers met bagage
omhelsden wij elkaar

Al is jouw koffer
zwaarder dan de mijne
doet dat niks af
aan onze reis

ik liep eerder
onwetend
over een strand
waar jij later zou lopen
zag dit jaar dezelfde zee
en had jouw verhaal
mee
in mijn gedachten
liep ik langs strandhuisjes
terwijl jij geen thuis meer had
hoe moest dat voelen
in een ander land
een vreemde stad

zonder familie
met nog één persoon
die je zo koestert
samen op survivaltocht
en dan is het stil
jaren verstrijken
opeens ben je daar
slechts een grens
van mij vandaan

ik steek over
en zie je staan
midden op de Markt
van mijn verleden
start een nieuw begin
vriendschap tussen
twee reizigers

 

 

 

Strijk tijdens uitstrijkje

Vanmorgen vroeg had ik een afspraak bij mijn huisarts. De aanleiding was een oproep voor bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker en ik had ook nog wat andere zaken op mijn lijstje staan zoals bloeddruk controle en het halfjaarlijks  bloedonderzoek voor de cardioloog.

 

 

Voor het bloedonderzoek moet je nuchter zijn en daarom ging ik zo vroeg mogelijk.
“Dag Elles, hoe gaat het. En wat kan ik voor u doen?” vroeg hij me van over zijn bril aankijkend.
Ik begon met het verzoek om doorverwijzing voor mijn rugproblemen, dat was snel geregeld.          “Anders nog iets?” vroeg hij alsof ik bij de kruidenier was.
“Ja, bloedonderzoek op cholesterol en suiker. En graag een verklaring voor de sportschool dat ik daar niet meer kan fitnessen.” Hij was het met me eens, hoe belachelijk het was dat ik zo’n verklaring moest hebben. Bij mijn inschrijving bij Sport&Fit had ik aangegeven dat ik rugproblemen had en het wilde uitproberen voordat ik aan een abonnement vast zat.
“Onze vorm van sport is blessure vrij, mevrouw. Wij sluiten altijd een jaarabonnement af, maar na 20 beurten houden we een evaluatie en kunt u nog aangeven dat u wilt stoppen.” Ik was na 16 beurten al uitgevallen met ernstige rugpijn, maar kon mooi niet onder mijn jaarabonnement uit. Schandalig. Maar dat terzijde.

Nadat mijn bloeddruk was opgemeten, bond mijn huisarts een groene tourniquet rond mijn rechterarm en verzocht mij een vuist te maken.
“Dit gaat eventjes zeer doen hoor Elles”, waarschuwde hij. “Dat prikske voel ge even maar het is zo gedaan hoor. Alsof ik een kleuter was maar o zo lief dat hij je steeds wilt geruststellen.
Een harde bons op de deur deed ons opschrikken. Gelukkig was hij nog niet aan het prikken.             “Dokter, de stroom gaat er een half uurke af”, hoorde ik een man zeggen.  Ik had bij aankomst inderdaad al een busje van een klusbedrijf zien staan.

De halogeen lampen aan het plafond gingen uit en de computer en printer staakten met een laatste zucht hun gezoem. Door het dakraam kwam net voldoende licht om de naald in mijn ader te steken. Geen centje pijn natuurlijk. Daarna volgde het baarmoederhalskanker onderzoek. De beugels kwamen vanonder de tafel tevoorschijn en de warm water kraan werd aangezet. Erg attent; zo’n koude ijzeren eendenbek is nou niet precies waar ik op zat te wachten om vijf over half negen op mijn vrije dag.

Door de stroomuitval werd mij de felle lamp aan de onderzoekstafel bespaard en terwijl mijn benen in de stijgbeugels hingen verdrong een zeker schemerig slaapkamer effect de kille onderzoekskamer.
“Het is een beetje een vervelend onderzoek hoor Elles, als ik u pijn doe moet ge het zeggen” zei mijn huisarts. “Dat nu net het licht uit moet vallen”, mopperde hij. Om het ongemakkelijke moment te verhullen vroeg ik voor de grap of ik moest bijschijnen met een zaklamp. Nee dat hoefde niet.
“U heeft vast wel eens in erbarmelijkere omstandigheden moeten werken dokter, of heeft u nooit in een ontwikkelingsland gewerkt?” vroeg ik terwijl hij met het onderzoek begonnen was. Niet dat ik daar beneden een oerwoud heb… ik verwees natuurlijk naar het slechte licht.
“Nee, niet in een ontwikkelingsland, maar wel ernaast”, antwoordde hij. “O, welk land dan?” vroeg ik geïnteresseerd.
“In België, naast Nederland”, antwoordde hij droog. Hilarisch! met mijn benen in de stijgbeugels lagen we strijk tijdens mijn uitstrijkje. Na afloop heb ik hem bedankt dat hij me altijd zo op mijn gemak stelt, hij werd er weliswaar verlegen van.