Blog

Van de Dikke naar de Dunne – week 2

Overwinning

Het is zaterdag en bijna twee weken nadat ik geopereerd ben aan een GBP. Joe op de radio en een snurkende hond in zijn mand. Omringd door prachtige bloemen en kaartjes van lieve collega’s, familie en vriendinnen ben ik voor het eerst een hele dag alleen thuis.

 

Omdat ik de hele nacht veel darmkrampen had en amper heb geslapen en mijn halve playlist van Spotify heb geluisterd, besluit ik eerst te gaan ontbijten en daarna te gaan douchen. Ervaring heeft al geleerd dat ik soms zwetend onwel word op het toilet en andere ongemakken heb meegemaakt dus die douche volgt straks wel. Mijn vooruitziende blik werd beloond en een uur later ben ik al van een flinke last af die al dagen dwarszat. “Vrouwtje heeft veel te weinig beweging”, zeg ik tegen Chad die zijn kopje opheft en me met lodderige zwarte ogen aankijkt. Zijn blik is ergens tussen hoop en berusting. Hij is immers al te vaak kwispelend opgestaan terwijl ik naar de gang liep en hij tevergeefs kwam kijken of ik mijn schoenen en jas aandeed en zijn riem pakte.

Slank voetje

Nadat ik mijn halve schaaltje Alpro-Soya zonder suiker toegevoegde mango-yoghurt uiterst langzaam met de kleinste theelepel naar binnen had gewerkt (kwartier J), kon ik nog een tweede ronde naar het toilet. Chad was me gevolgd en zat achter de deur te piepen. “Oké, vent, als je belooft niet te trekken dan ga ik een rondje om met je.” Zijn kwispelende staartje en pootjes tegen mijn bovenbenen waren de laatste aansporing die ik nodig had om na enkele dagen complete rust dan toch alleen naar buiten te durven gaan.  Ik trok mijn dikke fleecevest aan en merkte dat het losjes rond mijn lijf hing. Smile. De veters van mijn schoenen moesten ook veel strakker, zeg maar op zijn strakst, worden gestrikt. Wat raar dat ik vet op mijn voeten had …

Geen conditie

De harde wind waaide door mijn haar, wat een heerlijk gevoel. We liepen het paadje op richting het bos van het Paviljoen en na twee plasjes tegen enorme Amerikaanse Eiken wou Chad al naar huis. “Kom, jongen, we gaan echt een klein rondje doen”, moedigde ik hem aan. Na veel gesleur aan zijn riem, wat ik direct voelde in mijn nog pijnlijke buik,  kreeg ik hem het kleine bos door en werd hierbij geholpen door een ander hondje dat voor ons liep.
Lichtelijk jaloers op Chad zijn mooie vaste drollen die ik in een zakje oppakte, liepen we terug naar huis. Missie geslaagd. Ik was bekaf, belachelijk want we hadden amper een kilometer afgelegd.

Oei, help

Thuisgekomen even gezellig gechat met mijn Buddy die aangaf dat het allemaal bij het normale proces hoorde. Ook het duizelig zijn. Na weer een schaaltje yoghurt was ik echt aan nog een uitdaging toe. Ik pakte een ei uit de koelkast, deed er wat melk bij en maakte een roerei. Met een beetje zout en peper deed ik het gouden goedje op een bruine geroosterde boterham zonder korstjes. Alsof ik een gebakje voor mijn neus had keek ik verlekkerd op mijn bordje. Ik sneed  het brood in minuscule kleine stukjes, zoals toen Sven en Max een baby waren. En dat eerste hapje…. Oh my god. “Langzaam eten Elles”, zei ik hardop tegen mezelf. Chad stond te schooien en ik kon best een stukje missen. Ik was halverwege mijn toast en opeens ging de deur dicht. Met een knal. Slokdarm op slot. Oei, help. Als ik nu maar geen dumping krijg. Alarmbellen gingen af, mijn ademhaling versnelde. Ging ik nu zweten? Een steek in mijn slokdarm. Oh nee, alsjeblief. Ik zal braaf wachten tot maandag, tot ik naar de diëtiste ben geweest…. Ik probeerde mijn ademhaling naar mijn buik te brengen, liet een paar flinke boeren en gelukkig, gelukkig zakte het weg. Ik gaf de rest van mijn bordje aan een zeer gelukkige Chad.  De dumping bleef uit.  Na een half uurtje ben ik even op de bank gaan liggen. Nog steeds niet gedoucht. Het is wel even genoeg voor vandaag.

 

Wondersponsje

Omringd door prachtige bossen bloemen en lieve kaartjes zit ik in mijn stoel. Ik voel me gekoesterd door alle mensen die zo met me meeleven en met me begaan zijn. Dat is heel hartverwarmend en biedt steun.
Vanuit mijn positie kan ik half de keuken inkijken waar mijn steun en toeverlaat in ons chaotische huishouden, Lindsey, de wekelijkse vrijdagse poetsbeurt komt verzorgen.

 

Vandaag komt ze een dubbele dienst en geeft ze de keuken een goede beurt. Alles kastjes worden een voor een ontruimd en uitgesopt. In de deuropening steken regelmatig dingen omhoog: “wil je dit nog bewaren Elles?” We nemen afscheid van tuperwarebakjes zonder deksel of bekers met rietjes overhouden aan pretparkbezoeken. Pakjes saus, toastjes achter uit de kast, zoveel rotzooi wat over de datum is. Een volle vuilniszak. En ook wat serviesgoed waar zij een goede tweede bestemming voor weet. Het ruimt lekker op. Ik voel me schuldig vanuit mijn luie stoel terwijl zij al het werk doet maar het is fijn om dit op deze manier samen te kunnen doen. Lindsey is er namelijk altijd op vrijdag, de dag dat ik werk dus we zien elkaar niet zo vaak. We praten lekker bij. Kastje voor kastje wordt onderhanden genomen en er ontstaat plaats in de ooit overvolle keukenkastjes. Ik voel de overeenkomst met mijn nieuwe lijf. Die 11 kg die er inmiddels af zijn voel ik als ik de trap oploop. En mijn spijkerbroek zakt af, mijn ooit strakke joggingbroek slobbert om mijn benen.

Lindsey is vorig jaar heel veel afgevallen, puur op wilskracht. Ik ben trots op haar. Vandaag zegt ze dat er wel weer wat kilootjes terug aangekomen zijn die voor de zomer nog weg moeten. Ze is druk in de weer met haar wonderspons. “Hier krijg je alles mee weggepoetst”, lacht ze. “alle vlekken verdwijnen.” Ik kijk haar aan en zeg, waarom hebben we ons hier niet mee ingezeept onder de douche? Dan was ons buikje zo verdwenen. We moeten en hartelijk om lachen. Gewicht blijft een eeuwige strijd. Als ik zie hoe hard zij werkt, lichamelijk dus volop in beweging is en ook nog paard rijdt en bijna nooit stilzit, en dan toch nog vecht tegen kilo’s die terugkomen. Ik hoop dat ik met mijn besluit voor een GBP straks op een gezond gewicht uitkom en dat in stand kan houden. En omdat het internationale vrouwendag is wens ik iedere vrouw haar eigen wondersponsje.

Van de Dikke naar de Dunne – week 1

Help ik ga vreemd

Een week na mijn GBP operatie (Gastric Bypass Operatie) is het weer wel tijd voor een Blog. Ik moet eerlijk bekennen dat het eerder ook niet gelukt zou zijn om achter mijn laptop te kruipen. De operatie is goed gegaan. Alleen is het geen mini-GPB geworden zoals met mijn chirurg was afgesproken. Ik moest om 06.30 binnen zijn in het Bravis Ziekenhuis Bergen op Zoom. Het was erg leuk om een oud-collega van het ziekenhuis in Roosendaal daar aan te treffen bij de receptie want mezelf laten opereren in een ziekenhuis dat in mijn 21 jarige carrière bij Franciscus Ziekenhuis Roosendaal de concurrent was, voelde als vreemdgaan. De operatie zou om 8.30 zijn dus twee uurtjes door zien te brengen in zenuwland. Ik lag op afdeling F8 met uitzicht op de snelweg en de mooie witte villa in Landgoed Lievensberg. Tot mijn verbazing waren het gewone bedden, terwijl alles in de obesitas kliniek extra large is: de stoelen, het toilet. Voor de zwaardere obesistaspatiënten waren deze bedjes erg smal.  Een ontevreden patiënt had dit ook extra extra extra large op het whiteboard geschreven.

Last minute

Om 8.00 uur lag ik nog op F8 kamer 12 en vroeg aan de verpleegkundige of ze me toch niet vergeten waren, straks kwam ik nog te laat op mijn eigen operatie! Om 8.15 werd ik dan door twee stagiaires naar de lift gereden.  Op de voorbereidingskamer aangekomen was iedereen in rep en roer. “U bent wel erg laat beneden mevrouw nu moeten we ons haasten”, zei de anesthesioloog. “Ik was hier om 6.30 uur dokter dus aan mij ligt het niet.” Een aardige OK-assistent stelde zich voor en probeerde een infuus te prikken terwijl hij zei dat hij de hele operatie niet van mijn zijde zou wijken. Hij gaf me een voorverwarmde deken want ik lag te klappertanden van de kou, en stelde me gerust. Oké Elles, adem in adem uit, alles komt goed…
Toen kwam de chirurg. “Dag mevrouw van Opdorp, ik ben dokter x en ga u zo opereren. U krijgt een GBP.” Ik was nog helder en zei: “Nee dokter, ik krijg een een mini-GBP?” Hij keek me aan en zei zeer beslist: “Nee, mevrouw een gewone.” Ik had ook gehoord dat er een mevrouw Jansen op de voorbereiding was gereden dus zei voor de zekerheid mijn volledige naam en geboortedatum en vervolgde dat ik met dokter S bewust voor een mini-GPS had gekozen. Dokter X tilde mijn operatieshirt op, keek eronder en zei “Nee hoor u bent niet dik genoeg, dan moet je zeker BMI 50 hebben.”  Na een uitleg dat een eventuele darmhernia voor kan komen met 3% kans bij een mini en ten opzicht van 5% kans bij een gewone GBP liet ik het maar gebeuren. Je hebt weinig keus als het narcose kapje al boven je neus zweeft.

Pijnscore

Terug op mijn kamer had ik vreselijke pijn in mijn rug. Schuin tegenover me lag een vrouw te huilen “ik durf niet meer, ik wil niet meer”, een half uur later stond haar bedje er niet meer…
De pijn was niet te harden. Zetpillen paracetamol van 1000 mg hielpen niet. Ook de volgende dag nog steeds rollen van de pijn. Ik liep dapper met mijn staf op wielen (infuusstandaard) zo waardig mogelijk over de gang. Heen en weer. Bewegen zou de enige remedie zijn om het gas dat ze ingespoten hadden voor de laparoscopische ingreep, te laten verdwijnen. Tijdens de medicatieronde zorgde ik op tijd terug in bed te zijn. “Wat is uw pijnscore mevrouw”, vroeg een jonge verpleegkundige die zich oppermachtig voelde achter haar supersonische en hypermoderne rijdende digitale medicatiekar. Het had zo van Starwars kunnen komen. “Een zes”, zei ik. “ik lig al twee dagen te rollen van de pijn.” Stoïcijns antwoordde ze dat een operatie altijd pijn doet.

Ik glimlachte zo lief mogelijk naar haar en zei: “Dat weet ik zuster (gelukkig hadden we geen bloedband) maar het moet toch mogelijk zijn om de pijngrens naar een acceptabele 3 te brengen en dat lukt niet met die paracetamol”, zei ik. Maar ze hield vast aan haar machtspositie en verrekte me iets sterkers te geven. Ze had eerder die ochtend ook al een flinke discussie gehad met mijn 87-jarige overbuurvrouw die opgenomen was voor een nierbekkenontsteking. Die dame had ’s nachts een doseer pomp gekregen die elke 5 minuten het alarm af liet gaan. Zo hard als op de brandweerkazerne. De eerste keren kwamen de troepen redelijk vlot aangesneld maar toen het telkens loos alarm was duurde het wel 5-10 minuten. “Ik kon allang dood zijn”, zei omaatje. “Mag dat apparaat alsjeblief uit in de nacht, ik kan er niet van slapen en mijn mede kamergenoten ook niet en die liggen te creperen van de pijn”. Maar de verpleging hield voet bij stuk. Toen ze vertrokken was klom oma uit bed en trok de stekker van het apparaat eruit. Het werd pas ontdekt tegen 06.00 toen ze de infuuszakken kwamen vervangen.

Fabriek

Enfin gelukkig mocht ik op woensdagochtend naar huis. Het infuus zat nog in mijn arm toen ze mijn bed al kwamen soppen en opdekken voor de volgende patiënt die op de gang stond te wachten. Het bed tegenover mij was reeds ingenomen door een moslimdame. Ik kon niet inschatten hoe zwaar ze was door haar jurk en vroeg me af of ze haar hoofddoek op zou houden tijdens de operatie. Maar dat maakte ik niet meer mee, manlief kwam me gelukkig halen. Terwijl hij de auto voorreed moest ik nog een half uur wachten in de apotheek op pijnstillers voor thuis. Deze waren niet voorgeschreven, moest je gewoon zelf halen. Een dikke rode streep op de vloer markeerde de privacy tussen wachtenden en degene die aan de beurt was. Iedereen had een nummertje. Behalve een Bergse mevrouw. Terwijl een patiënt / cliënt voor de balie stond te wachten op de apothekersassistente die de medicatie was gaan halen, liep mevrouw gewoon over de rode streep, zo achter de balie! “Mag ik u even wat vragen?” De assistente zei vriendelijk “nee mevrouw, ik ben met een klant bezig, u moet even wachten.”  “Ja maar, ik heb niks nodig heb alleen een vraag”, en ze bleef gewoon staan waar ze stond. Ongelooflijk hoe brutale mensen de halve wereld hebben plus de apotheek. Haar vraag duurde zeker 10 minuten en wij maar braaf wachten met ons nummertje, achter de streep.

Thuis verder afzien

Thuis direct mijn heerlijke bedje in, warmtekussen in mijn rug. Dat voelde al heerlijk. Drinken ging moeizaam en aan het eind van de dag had ik nog maar de helft van mijn fles water (750 ml) opgedronken. De kwark en yoghurt met wat Slimpiesiroop braaf opgelepeld terwijl manlief en onze zonen aan een heerlijk ruikende pizza zaten. Ze zijn zo solidair hihi. Op donderdag voelde ik me goed, was in totaal al 8 kilo kwijt sinds het pré dieet en de zon scheen. Er kwam een oud-buurvrouw op bezoek, ze was te voet uit het dorp gekomen dus ik liep een stukje mee op. Dat ging goed. Ik was blij.
Helaas duurde dat maar even. Diezelfde nacht lag ik de kronkelen van de buikpijn. Vrijdagochtend werd ik onwel op het toilet en de rest van de dag buikpijn. Ik dronk inmiddels al wel mijn flesje water leeg, aangevuld met twee koppen bouillion. En natuurlijk de nodige kwark/yoghurt. En als avondmaal een klein bordje eigen gemaakte soep, gepureerd met de staafmixer. Tevens dronk ik Optimel en Vifit.

Schijtziek

Op zaterdag weer vreselijke buikpijn. Ik liep naar onze nieuwe gerenoveerde wc en net voor ik plaats wilde nemen op het toilet kreeg ik spuitdiarree. Groen. Ik herkende het van toen de kids baby waren. Alles zat onder, ik had net gedoucht en voor het eerst weer gewone kleren aan. Getver de getver. Nu heeft iedereen het op de FB pagina GBP het over een kiwie maagje. Maar dat zou toch niet groen afgeven?

Gelukkig kwam die dag mijn zus uit Zeeland. Nee, ik had de shit niet voor haar laten liggen, wees gerust. Alles was opgeruimd en nog eens extra ontsmet met Dethol.

Allergie

Zondag nog zo’n wc dag maar dan wel op tijd op de pot geraakt gelukkig . Toen ik mijn dagelijkse rondje ging wandelen kwam ik amper thuis, alles draaide voor mijn ogen. Ik werd zieker leek het wel. Zwakker. ’s Nachts ging er een belletje rinkelen tussen de enorme darmkrampen door. Ik kan helemaal niet tegen die light producten, overal zit aspartaam of andere zoetstof in. Daar had ik voorheen ook altijd last van, daarom heb ik nooit cola-light gedronken of andere light producten genomen. Ik heb maandag direct contact opgenomen met de diëtiste van het Bariatrisch Centrum. Gelukkig mag ik nu ook volkoren Cracottes met Linera paté. En ik doe een stapje terug. Wilde iets te snel weer op de been zijn.

Inmiddels is er op 17 dagen 10 kg af. Tot volgende week.

 

Van de dikke naar de dunne

 

Een dag voor grote dag, de dag dat ik een mini-gastric bypass operatie zal ondergaan is het wel weer tijd voor een blog dacht ik zo. Al is het maar omdat mijn man aan een overheerlijke Belgische koffiekoek zit en ik even dringend iets anders moet doen, iets leuks. Dus even schrijven.

 

De afgelopen weken had mijn besluit om me te laten opereren een behoorlijke impact gehad. Ik had een man aangereden (zijn eigen schuld, stond het verkeer te regelen in de regen in het donker in een zwarte jas. Gelukkig reed ik heel langzaam maar hij viel toch voorover op mijn motorkap dus ik was heel erg geschrokken). Daarna had ik per ongeluk vloeibare boter in plaats van mayonaise (knijpflessen identiek) in de rauwe witlofsalade gedaan en zo op tafel gezet. Hilarisch moment toen Gérard een hap nam en direct uit tufte. En toen ik bij mijn moeder ging douchen omdat onze douche gerenoveerd wordt na een lekkage, pakte ik op de tast (bril lag in de woonkamer) een flesje deodorant. Dat dacht ik tenminste toen ik met de roller onder mijn oksel bewoog. Tot ik een sterke citroengeur rook: had ik een anti-muggenroller gebruikt! Het moest allemaal niet te lang meer gaan duren.

Vorige week vrijdag startte mijn pré-dieet. Hier was ik natuurlijk niet goed op voorbereid. Ik had geen boodschappen meer gedaan en ik moet koolhydraat-arm eten. Geen brood, aardappelen, pasta maar erger nog, ook geen fruit! Het ontbijt wist ik wel in elkaar te draaien met een omelet van twee eieren en twee tomaten. Smaakte heerlijk en de gebruikelijke latte macchiato past gelukkig in het dieet.

Het punt was dat ik driemaal daags yoghurt of drinkyoghurt, kwark en karnemelk moet nuttigen. Ik stopte dus net voor Middelburg bij een pompstation. Gelukkig vond ik daar Vifit drinkyoghurt 0% vet en een bakje magere boerenyoghurt met zemelen bovenop. Voor de lunch zou ik op mijn werk wel een tonijnsalade bestellen. En voor het avondeten had ik de perfecte oplossing:  de wekelijkse frietdag werd door mijn omzeild door een afspraak bij de kapper rond etenstijd. Goed bezig!

Aangekomen op kantoor liet ik trots mijn aankopen zien aan mijn collega die aan het lijnen is. “Ik denk niet dat je muesli mag eten hoor, dat zijn ook koolhydraten”, zei ze. “En je mag toch geen fruit, terwijl dit frambozendrank is.” We bestudeerden het etiket. Ik mag 3,5 gr koolhydraten. Het was erover. De zemelen kiepte ik in de prullenbak en at de zure waterige yoghurt op. Mijn ogen lonkten naar het droppotje op het bureau van mijn collega. Wat zou dat lekker zijn, zo’n heerlijk Engels dropje, om die vieze smaak te verdrijven. Ik weerstond de verleiding, mede gesteund door de aanwezigheid van mijn collega die weet dat ik niet mag snoepen. Gelukkig smaakte de tonijnsalade (zonder dressing) redelijk goed doordat mijn drie favoriete mannelijke collega’s hun gewoonlijke vrijdagmiddag conference opvoerden. Ik bleef er bijna in. Eén van hen heeft overigens ook een gastric bypass operatie gehad en is mijn buddy. Hij sprak mij nog bemoedigend toe en bij elk moeilijk moment denk ik even aan hem. (Sorry Gérard).

De rest van de week ging goed nadat ik zaterdags meer dan een uur bij de Appie alle etiketten had bestudeert. Ik kon de week goed doorkomen met allerlei soorten en merken yoghurt en magere kwark en ’s avonds lekker kip of vis met gewokte groenten. Handig in een elektrische wokpan terwijl op de kookplaat de drie pannetjes voor mijn gezin pruttelden.

Ook groen licht gekregen van mijn cardioloog die heel trots op me was en me ook bemoedigend toesprak. Zo lief. Gesterkt door haar woorden maakte ik alvast 1 liter koolhydraatarme tomatensoep, helemaal fijn met de staafmixer en in vijf kleine bakjes ingevroren. Klaar voor gebruik als ik terug thuis kom uit het ziekenhuis. De rest van de week stonden er ’s avonds nog leuke dingen op het programma  zoals een bioscoopje met een vriendin (Green Book – moet je zien!) en concert van Tears for Fears in Lotte Arena. Shout shout let it all – nou dat heb ik lekker gedaan hoor. Ook onze favoriet Women in Chains werd gebracht, memories aan onze trouwdag. Dit nummer staat namelijk onder onze trouwfilm gemonteerd. Op mijn werk nog goed verwend door lieve collega’s met leuke kaartjes en geschenkjes. Wat doet dat goed! Ik ben dankbaar. En… ik ben er klaar voor. Van de dikke naar de dunne.

De maat is VOL – deel 13 De dikke en de dunne

Het is zover. Ik heb een operatiedatum gekregen. Op maandag 25 februari begint mijn nieuwe leven. Als ik iedereen moet geloven die mij voorgegaan is, zal ik heel blij worden met dit nieuwe leven. En verander ik van de dikke in de dunne. 

 

 

Dinsdag 8 januari had ik de screeningsochtend in de bariatrische kliniek. Een indringend gesprek met de diëtiste, daarna met de psycholoog, de fysiotherapeut en uiteindelijk met de chirurg. De eerste drie hadden hun toestemming gegeven. Ik was een geschikte kandidaat voor een Gastric Bypass Operatie. En dan vraagt de chirurg “Welke ingreep heeft uw voorkeur?”.  Natuurlijk had ik mij van te voren al goed verdiept in de voor- en nadelen van alle mogelijke ingrepen. Ik had me voornamelijk gericht op de nadelige gevolgen. Die kregen voorrang op de voordelen. Wat raar eigenlijk he? Maar goed, thuis was ik ervan overtuigd dat de mini-gastric bypass voor mij de voorkeur had.

Maar hoe wonderlijk werkt een mensenbrein op het moment dat het een keuze krijgt. En vooral de tijd daarna… nadat je je voorkeur hebt uitgesproken. Dan slaat de twijfel toe. En ga je weer op internet alles opzoeken en bijt je je vast in de meest nadelige complicatie…. Die bij nog meer Googlen bij <2%  van de patiënten blijkt voor te komen en dan ook nog eens met medicatie of in het uiterste geval met een kleine ingreep verholpen kan worden.

Dus. Ik ga niet meer op internet zoeken, ik ga niet meer luisteren naar allerlei verhalen. Ik ga voor dat nieuwe gezondere leven. En ik weet donders goed wat ik daar allemaal voor moet gaan laten. Maar wat ik ervoor terugkrijg, en hoe de kwaliteit van mijn leven zal verbeteren…. Hoe dat voelt… dat vertel ik in de blogs na 25 februari. Tot die tijd ga ik genieten van de slapsticks van de Dikke en de Dunne. Toevallig is er een nieuwe film uitgebracht waar ik woensdag met mijn ventje van ga genieten. Tot l@ater.

 

De maat is VOL – deel 12: (af)Vallen en Opstaan

 

Het is zover. De noodklok is geluid. Een knoop wordt doorgehakt. Definitief. Geen weg terug, (af)vallen en weer opstaan.

 

 

 

Degenen die mij gevolgd hebben via mijn website www.vertelles.com of FaceBook weten dat ik al enige jaren een strijd voer met mijn lichaam. Niet alleen qua gewicht maar ook met allerlei (aanverwante) kwalen zoals ontstekingen, hoge bloeddruk, knie-, achillespees- en rugproblemen. Halfslachtige afvalpogingen maar ook serieuze aanpak via andere eetgewoonten en sporten, wat dan weer afgestraft werd met nog meer pijn en ontstekingen waardoor ik moest stoppen met bewegen en alle moeizaam kwijtgeraakte kilo’s zich weer zelfgenoegzaam tegen mijn lichaam vlijden.

Mijn volle lichaam, door velen gekoesterd en bemind omdat het zo lekker zacht is, en onder het gezegde ‘dikkertjes zijn vaak gezellige mensen’ mooi verpakt is.
Ik kan je echter vertellen dat het chagrijn wel degelijk aanwezig is, vanbinnen! Ik verbijt mijn pijn en teleurstelling en lach mijn frustratie weg. En ja, ik probeer toch positief te blijven want zo wil ik in het leven staan.

De afgelopen twee jaren hebben diverse artsen waaronder mijn cardioloog, longarts en huisarts me een Gastric Bypass operatie aangeraden. Ik was boos op hen, en nog bozer op mezelf. “Nee, ik wil niet in een gezond lichaam laten snijden. Door de ingreep wordt je maag kleiner… ik zelf ook wel voor elkaar krijgen daar is geen ingreep voor nodig.”

Enkele weken geleden was ik bij mijn reumatoloog. Nee, jullie hebben geen diagnose gemist. Er is gelukkig geen sprake van reuma maar wel van artrose  (versleten wervels en gewrichten). En wat kapot is, is kapot.
“Meer schade kunt u voorkomen mevrouw, als er gewicht afgaat. Uw bmi is 40, suiker ligt op de loer.” Haar blauwe ogen probeerden haar ijselijk strenge woorden ietwat te verzachten.
“Valt u uzelf niet zo streng (mooi he dat Belgisch taaltje), u heeft echt wel pogingen ondernomen om uw lichaam gezonder te krijgen maar soms lukt het niet door andere oorzaken. Ik ga u doorverwijzen naar een endocrinoloog en de bariatrische kliniek, ofwel de obesitaskliniek. Het gaat niet om snijden in een gezond lichaam. Uw lichaam is namelijk verre van gezond.” Tranen kwamen onvermijdelijk. “U ligt nog niet op de operatietafel mevrouw, maar ga serieus deze mogelijk overwegen en inlichtingen inwinnen. Ik heb vier patiënten die pijnvrij zijn na deze ingreep, het is niet voor niets een specialisatie geworden.” Ze gaf me een stevige handdruk en vroeg me over drie maanden terug te komen.

Mijn hoofd is in oorlog. Mensen in mijn omgeving ook. Man en kinderen moedigen me aan: doe het mama, het is de enige en juiste manier om een beter leven te krijgen. Zelfs mijn lieve echtgenoot die mij zo graag ziet en elke kilo koestert kwam met een artikeltje van ‘Willemijn uit Gooise Vrouwen’ die zich beter voelt dan ooit na haar ingreep. En ik ben de Willemijn van onze straat. Een duidelijker signaal kon er niet komen.

Maar andere mensen in mijn omgeving kwamen met verhalen over mensen die zo afzagen na een ingreep…. Ik heb geen telefoonnummers gekregen om zelf eens wat vragen te stellen….

Wel heb ik zelf een onderzoek ingesteld en gesprekken gevoerd met vijf mensen die net als ik ook geworsteld hebben en uiteindelijk tot deze ingrijpende ingreep en evenzo ingrijpende beslissing zijn overgegaan. Alle vijf hadden ze geen spijt, alle vijf zeiden “we hadden het veel eerder moeten doen.” Ze voelen zich fitter, zitten beter in hun vel en zijn van een groot aantal klachten af. Natuurlijk vroeg ik hen ook naar de nadelen, want die zijn er zeker. Aangezien ik geen alcohol drink lijken voor mij de nadelen zeer goed te overzien. Levenslang opletten op wat je eet, dat is niet anders dan bij een dieet wat je succesvol wilt voortzetten toch? Levenslang opletten moeten ook suikerpatiënten en hartpatiënten. Alleen zal ik nu voorkomen dat ik een suikerpatiënt of hartpatiënt wordt of blijf. Gelukkig hebben deze vijf geïnterviewde ervaringsdeskundigen zich spontaan als coach aangeboden. Hoe lief is dat!

Ik bestrijd dat een gastric bypass de makkelijkste oplossing is, en degene die van me houdt moet me steunen in plaats van nog meer bagage in mijn te zware rugzak proppen. En wie het zelf niet ondergaat, kan er ook niet over meepraten. Ik  heb niks aan goedbedoelde bewaren van ‘horen zeggen’.

Dinsdag 11 december was de eerste voorlichtingsbijeenkomst. Daar ging ik samen met mijn ventje luisteren en (af)wegen. En heb ik besloten door de gaan naar stap 2. Inmiddels heb ik vele vragenlijsten ingevuld voor de diëtiste, fysiotherapeut, psycholoog en obsesitasverpleegkundige/nurse-practitioner. Op 8 januari 2019 heb ik gesprekken met al deze specialisten, zij gaan advies uitbrengen aan de chirurg die dan met een operatiedatum komt of een vervolgtraject.  Vallen en opstaan, vooruitgaan!

brief aan papa

 

24 november

Lieve papa,

Vandaag is jouw verjaardag. Je zou 93 geworden zijn.

 

Het is raar om te schrijven dat ik blij ben dat je dat niet gehaald hebt maar ik wist dat je levend dood zou gaan achter het gordijn met een zuurstoffles naast je. 68 Was natuurlijk veel te jong en ik zo graag gehad dat Sven en Max van je liefde hadden kunnen genieten zoals jij van hen genoten zou hebben.
Je verjaardag was voor mij altijd een geweldig moment, niet zo zeer om jouw verjaardag maar het was ook de tijd dat Sinterklaas aankwam en er visite kwam. En ik een heerlijk schuimgebakje kreeg. Er was kwam niet vaak visite bij ons thuis, terwijl jij zo van gezelligheid hield.

Als je jarig was, was er ook altijd wel stress, dat weet ik nog goed. Naast je baan als sigarettenvertegenwoordiger was je etaleur. Rond je verjaardag was je heel druk met het maken van vele sinterklaasetalages die dan na 5 december ook allemaal omgetoverd moesten worden voor de Kerst.
Dus lieve pap, rijd ik straks naar je graf in Halsteren en kom langs de winkels die de crisis hebben overleeft en zie hun etalages. Ze zijn lang niet zo mooi als die van jou destijds maar ik zie het niet, ik zie jou met je kale plekkie op je kop, spijkertje tussen je tanden, in een corduroybroek op je knieën achter de etalageruit. Je wringt je in allerlei bochten in de nauwe ruimte om de artikelen zo mooi mogelijk te etaleren dat het mensen verlokt binnen te komen en te kopen. Dus vandaag ben ik niet verdrietig, ben ik blij dat ik je zo voor me kan zien. Dat is jaren niet gelukt, het was te pijnlijk. Nu ben ik dankbaar dat ik je zo weer zie en draai al je lievelingsmuziek; Jo Stafford met Thank you for calling; Sidney Bechett met Petit Fleur en Si tu vois ma mère. The Platters met Only You. En Roger Withaker.

O pa weet je nog die keer dat we aardappelen waren gaan rapen op een zondag. En ik persé die plaat van Roger WIthaker wilde afluisteren in jouw auto. Jij stapte uit en liep voor de auto langs de garagedeur naar de poort. De muziek was klaar en ik riep hoe de radio af moest. Je riep dat ik de contactsleutel naar rechts moest draaien. Tja, ik was nog te jong om te beseffen dat je er gespiegeld voor stond en draaide naar rechts. De auto stond in zijn eerste versnelling en reed zo dwars door de garagepoort…. De aardappelen werden duur betaald. Ik denk dat ik veel van jouw onhandige streken in mijn genen heb en ook dat is fijn, je leeft voort in mij en blijft voor altijd dichtbij. Ik kom je zo bloemen brengen, niet weggaan. Kus, ik hou van je

Elles

grande finale

Gouden bladeren
dwarrelen door de lucht
gedragen door de wind
die hen bemind
zwevend
sierlijk dansend
als een ballerina
op hemelse klanken
vlijden beiden
zich op de grond
licht als een veertje
nog eenmaal
schitterend
in de schijnwerpers
omhelst door
stralen van licht
voor het doek valt
de grande finale

 

© Elles Jansen

Strijk tijdens uitstrijkje

Vanmorgen vroeg had ik een afspraak bij mijn huisarts. De aanleiding was een oproep voor bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker en ik had ook nog wat andere zaken op mijn lijstje staan zoals bloeddruk controle en het halfjaarlijks  bloedonderzoek voor de cardioloog.

 

 

Voor het bloedonderzoek moet je nuchter zijn en daarom ging ik zo vroeg mogelijk.
“Dag Elles, hoe gaat het. En wat kan ik voor u doen?” vroeg hij me van over zijn bril aankijkend.
Ik begon met het verzoek om doorverwijzing voor mijn rugproblemen, dat was snel geregeld.          “Anders nog iets?” vroeg hij alsof ik bij de kruidenier was.
“Ja, bloedonderzoek op cholesterol en suiker. En graag een verklaring voor de sportschool dat ik daar niet meer kan fitnessen.” Hij was het met me eens, hoe belachelijk het was dat ik zo’n verklaring moest hebben. Bij mijn inschrijving bij Sport&Fit had ik aangegeven dat ik rugproblemen had en het wilde uitproberen voordat ik aan een abonnement vast zat.
“Onze vorm van sport is blessure vrij, mevrouw. Wij sluiten altijd een jaarabonnement af, maar na 20 beurten houden we een evaluatie en kunt u nog aangeven dat u wilt stoppen.” Ik was na 16 beurten al uitgevallen met ernstige rugpijn, maar kon mooi niet onder mijn jaarabonnement uit. Schandalig. Maar dat terzijde.

Nadat mijn bloeddruk was opgemeten, bond mijn huisarts een groene tourniquet rond mijn rechterarm en verzocht mij een vuist te maken.
“Dit gaat eventjes zeer doen hoor Elles”, waarschuwde hij. “Dat prikske voel ge even maar het is zo gedaan hoor. Alsof ik een kleuter was maar o zo lief dat hij je steeds wilt geruststellen.
Een harde bons op de deur deed ons opschrikken. Gelukkig was hij nog niet aan het prikken.             “Dokter, de stroom gaat er een half uurke af”, hoorde ik een man zeggen.  Ik had bij aankomst inderdaad al een busje van een klusbedrijf zien staan.

De halogeen lampen aan het plafond gingen uit en de computer en printer staakten met een laatste zucht hun gezoem. Door het dakraam kwam net voldoende licht om de naald in mijn ader te steken. Geen centje pijn natuurlijk. Daarna volgde het baarmoederhalskanker onderzoek. De beugels kwamen vanonder de tafel tevoorschijn en de warm water kraan werd aangezet. Erg attent; zo’n koude ijzeren eendenbek is nou niet precies waar ik op zat te wachten om vijf over half negen op mijn vrije dag.

Door de stroomuitval werd mij de felle lamp aan de onderzoekstafel bespaard en terwijl mijn benen in de stijgbeugels hingen verdrong een zeker schemerig slaapkamer effect de kille onderzoekskamer.
“Het is een beetje een vervelend onderzoek hoor Elles, als ik u pijn doe moet ge het zeggen” zei mijn huisarts. “Dat nu net het licht uit moet vallen”, mopperde hij. Om het ongemakkelijke moment te verhullen vroeg ik voor de grap of ik moest bijschijnen met een zaklamp. Nee dat hoefde niet.
“U heeft vast wel eens in erbarmelijkere omstandigheden moeten werken dokter, of heeft u nooit in een ontwikkelingsland gewerkt?” vroeg ik terwijl hij met het onderzoek begonnen was. Niet dat ik daar beneden een oerwoud heb… ik verwees natuurlijk naar het slechte licht.
“Nee, niet in een ontwikkelingsland, maar wel ernaast”, antwoordde hij. “O, welk land dan?” vroeg ik geïnteresseerd.
“In België, naast Nederland”, antwoordde hij droog. Hilarisch! met mijn benen in de stijgbeugels lagen we strijk tijdens mijn uitstrijkje. Na afloop heb ik hem bedankt dat hij me altijd zo op mijn gemak stelt, hij werd er weliswaar verlegen van.

Van Dammeke Memorial

 

Lieve Greet

Vier seizoenen alweer
sinds jij ben heengegaan
de tijd vliegt
maar is ook stil blijven staan
Je kids zijn gegroeid
in lengte
maar ook in volwassenheid
veel te snel voor hun tijd…

Het verdriet van de herfstdagen
als een boom die zijn blad verliest
stonden wij daar in de kou
een leven zonder jou
Tranen in stormvlagen
op sombere winterdagen
ijselijke koude in ons hart

 een Memorial Van Dammeke
ja speciaal voor jou madammeke
hieven al jouw vrienden
hun glas naar de hemel
De zon scheen
en het werd lente in mijn hart

 collega’s van de Bijster
die dagelijks een kaarsje branden
bij jouw foto en gedenkboekje
ben jij niet in een vergeethoekje
maar dagelijks aanwezig
in verhalen op de groep

Je was zo dichtbij
op die 11e mei
in het licht van de kaarsjes
in de witte wijn die vloeide
we voelden jouw klop
op onze schouder
hoorden jouw stem
herinneringen brachten je weer tot leven
en we huilden stille tranen van verdriet

Omdat jij ons veel te vroeg verliet