Onderaards – deel 3

grot

Wat vooraf ging…
Saskia is inmiddels met haar collega’s bij Adventure World waar gestart wordt met de eerst uitdaging: een kanotocht over de Ourthe. De eerste krachtmeting begint en niet alleen op vaargebied.

 

Ons groepje staat aan de waterkant en een instructeur legt uit hoe de kano’s werken. We zitten met twee personen in een kajak. Onze spullen gaan in een afsluitbare emmer en terwijl de man de kano vasthoudt, stap ik met één been in het wiebelende ding. O, niet omslaan alsjeblief, prevel ik in mijn hoofd. Dat zou een afgang zijn.

Gelukkig kan ik mijn evenwicht bewaren en zak neer in het stoeltje.
Wouter neemt achter me plaats. Onze ICT man, zou hij net zo handig zijn met roeispanen als met zijn laptop?
Thom kruipt met Moniek in een kano, Paul met Kelly, Brian met Linda, Marco vormt met Karin een team en als laatste stappen Evelien en Kees in hun bootje. Dat schommelt gevaarlijk en Evelien gilt. Kees heeft een duivelse grijns op zijn gezicht. Hij weet heel goed waar hij mee bezig is, de rotzak.

Er zijn twee parcours om te kajakken. We nemen de lange van 15 kilometer. In Petit Han is een stop voorzien voor de lunch. Dat is drie kilometer en is dus goed te doen voor de eerste stop. Wouter duwt met zijn peddel tegen de kant en we proberen een ritme te vinden. Al snel merk ik dat Wouter nog nooit eerder aan kanovaren heeft gedaan. Hij kan niet sturen en steekt zijn peddels precies op het verkeerde moment in het water. Bij zijn onhandige pogingen om de steel te draaien zodat het blad goed in het water komt, schept hij liters water in de kano. In een mum van tijd is mijn spijkerbroek zeiknat. Paul ligt dubbel van het lachen in zijn kajak als hij mijn wanhopige gezicht ziet.
‘Oefening baart kunst Wouter’ spoort hij hem aan. ‘Laat je leiden door Saskia, zo te zien heeft zij het al eerder gedaan’.
Paul en Kelly bewegen synchroon en in een mum van tijd liggen zij al aan kop. Thom en Moniek hebben het juiste ritme ook nog niet gevonden. Thom schreeuwt het ene bevel na het andere naar Moniek, die laconiek terugroept dat ze wel bij hem in dezelfde kajak zit en dus niet zo hard hoeft te roepen. Als hij niet ophoudt met het maken van de ene vernederende opmerking na de andere, legt Moniek demonstratief haar peddels stil en laat Thom alleen het zware werk opknappen.

Ondertussen is de zon al hoog aan de hemel en loopt de temperatuur aardig op.
‘Wacht even Wouter’ zeg ik over mijn schouder. ‘Even mijn trui uittrekken’.
Het bootje schommelt gevaarlijk als ik me uit mijn natte sweater wring maar Wouter is zo slim om stil te blijven zitten, peddels uit het water.
Nu er niemand in de buurt is maak ik van de gelegenheid gebruik om even de techniek uit te leggen. Ik rep geen woord over de onervarenheid, wil Wouter niet voor zijn hoofd stoten maar hang een verhaal op van hoe ik ooit geleerd heb om zo handig mogelijk te roeien om spierpijn en blaren te beperken.
Dankbaar neemt Wouter de uitleg van Saskia in ontvangst, hij wordt al zo vaak op zijn kop gezeten door die van de ontwerpafdeling omdat hij niet de vlotste van het stel is. Omdat ze afhankelijk van hem zijn door zijn enorme kennis van de computerprogramma’s blijft het bij vriendelijke pesterijen maar toch. Hij wil vandaag bij die nieuwe geen flater slaan.

Terwijl ik hardop links, rechts, links, rechts roep, komt de kajak in gang. Het sturen is nog een beetje lastig want Wouter is sterker in zijn slagen dan ik en voor we het weten, zitten we met de punt in het riet aan de zijkant van de oever.
Voorzichtig duw ik met mijn peddel in het water naar de bodem maar het is toch dieper dan ik dacht.
‘Achteruit peddelen Wouter’ zeg ik over mijn schouder. Het lukt en we komen los.
We liggen dwars op de Ourthe en de punten van de andere kajaks botsen tegen ons aan, gelukkig draaien we in de juiste richting.
Na een halfuurtje hebben we een goed ritme gevonden en halen we de rest in.
We meren aan bij een strandje van kiezels waar Paul overdreven op zijn horloge kijkt.
‘Eindelijk’ roept hij ‘we vergaan van de honger, dacht dat jullie nooit meer kwamen’.
Hij heeft zijn spijkerbroek uitgetrokken en staat in een zwemshort op zijn blote voeten in het water, vloekend omdat de steentjes scherper zijn dan hij had voorzien.
Hij helpt door de kano’s het strandje op te trekken en geeft de dames van kantoor galant een hand om uit te stappen.
Moniek komt aangelopen in haar bikini, wat een lijntje denk ik jaloers. Ze stopt haar kleding in de emmer met het deksel en loopt op me af.
‘Ging het een beetje?’
‘Het was even zoeken naar het juiste ritme, maar we zijn een prima team hé Wouter?’
‘Ja, je bent een goede stuurvrouw’ zegt Wouter met een knipoog terwijl hij ook zijn natte trui uittrekt en in het gras te drogen legt.

‘Kom’ zegt Paul, ‘de rest zit al op het terras aan een Belgische pint’
We lopen achter hem aan en mijn natte spijkerbroek schuurt onbehaaglijk langs mijn benen.
Afgunstig kijk ik naar Kees die de pijpen van zijn safaribroek afritst. De dunne stof droogt zienderogen in de zon.
Ik heb mijn bikini onder mijn kleren en besluit af te wachten wat de andere dames doen. Het idee verder te moeten varen in die natte broek is niet zo aantrekkelijk.
De ober komt eraan met schalen belegde broodjes. Voor de liefhebbers is er ook soep maar gezien de temperatuur heeft niemand daar zin in.
Voor de zekerheid neem ik nog een Immodium en bestel een colaatje. De beste remedie tegen diaree volgens mijn ex.

 

Na de lunch gaan de vrouwelijke collega’s naar het toilet. Alleen Evelien houdt haar lange broek aan, hij is van katoen en al bijna droog. Kelly komt uit het toilet in een perfecte beach-outfit, een sportief bovenstukje met een short. Karin heeft een hemdje aan met spaghettibandjes en een korte broek.
‘Ben mijn bikini vergeten jammer genoeg’ zegt ze. ‘En jij?’
‘Ik heb geen korte broek meegenomen’ antwoord ik.
‘Heb je geen bikini bij je?’ vraagt Karin.
‘Jawel, heb ik aan,’ zeg ik aarzelend.
‘Nou, waar wacht je op meid, trek die natte zooi uit.’
‘Ja, Sas, kom op,’ spoort ook Kelly me aan.
Ik stroop de natte spijkerbroek naar beneden en trek mijn natte T-shirt uit. Karin wringt het uit boven de wasbak en vraagt of ik een plastic zak in mijn rugzak heb om de natte kleren in te doen.
‘Nee, ligt thuis bij mijn korte broek’ grap ik om mezelf een houding te geven.
Kelly laat haar blik over me glijden en kijkt me dan aan.
‘Kijk eens even in de spiegel, meisje. Waar zou jij je voor moeten schamen?’
Zo, die is raak. Dat eeuwige minderwaardigheidscomplex. Vijftien kilo ben ik afgevallen het afgelopen jaar. Het begon doordat Jeroen, mijn ex, steeds vervelende opmerkingen maakte over mijn gewicht. We hadden er steeds ruzie over want ik woog al zes jaar hetzelfde. Exact hetzelfde als toen we verkering kregen om precies te zijn. Ineens was mijn Rubenslichaam niet meer goed genoeg voor meneer. Hij wilde een maatje 38 en geen 46.
Hij was ook zelf begonnen met fanatiek trainen op de sportschool. Drie, vier keer in de week. Vele avonden zat ik alleen op de bank, steeds later kwam meneer thuis. Van de spanningen kreeg ik minder eetlust en verloor ik gewicht. Toen ik uiteindelijk in maatje 38 paste, had Jeroen me verlaten voor een grietje uit de sportschool.

‘Hallo, is daar iemand?’ Kelly wapperde met haar petje voor mijn spiegelbeeld.
‘Ja, sorry.’
‘Je ziet er hartstikke goed uit hoor, lekker bruin, juiste rondingen. Niks mis mee’.
‘Maar ik ken jullie nog maar net,’ probeer ik nog.
‘We gaan kajakken Sas, niet naar het naaktstrand. Iedereen vaart vooruit dus ze zien alleen je rug.’
Ze heeft me overtuigd en ik sla mijn handdoek beschermend om mijn nek. Lachend lopen we gearmd naar buiten.
Paul fluit en zegt dat we zo in de reclamecampagne kunnen voor badkleding die Pepper probeert binnen te slepen voor het nieuwe seizoen 2013.
‘Zou je wel willen hé, baas,’ roept Kelly koket. ‘Gaat je geld kosten hoor,’ en ze loopt overdreven heupwiegend het trapje af naar het kiezelstrand.
Thom kijkt van Kelly naar Moniek en dan weer naar mij. Zijn blik glijdt van boven naar beneden en schiet heen en weer tussen ons drieën.
De rillingen lopen over mijn rug, er is iets met die man. Dan verdwijnt de rare blik in zijn ogen en even denk ik dat ik het me verbeeld heb. Te veel naar enge films gekeken zeker.

Social tagging: > > > >

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.