Van de Dikke naar de Dunne – EINDE

 

 

 

Langzaam komt het leven weer op gang nu de grenzen in België weer open zijn. En noodzakelijke verplaatsingen ook over de grens in Nederland mogen plaatsvinden. Sinds 15 juni mogen we op familiebezoek dus ging ik de grens over om mijn moeder te bezoeken in Halsteren en mijn tweede moeder in Roosendaal. En er was nog een andere noodzakelijke verplaatsing…

 

 

 

Maatje minder

Enkele weken later reed ook naar het centrum van Roosendaal want door de Coronacrisis en mijn paniekaanvallen was ik nog eens tien kilo afgevallen en moest mijn garderobe compleet vernieuwd worden. Een noodzakelijk verplaatsing dus. De winkeldames waren heel blij met mijn bezoekje, de beste omzet sinds tijden hahaha.

Gevoel

De (korte) broeken, jurken en shirtjes die ik vorig jaar zomer had gekocht waren nog in maat 46 en nu pas ik in maatje 42. Niet te geloven. Het was heerlijk om in passende kleding rond te kunnen lopen, dat doet wat met je zelfvertrouwen. En voor het eerst kon ik ook blij zijn met mijn nieuwe lichaam. Ik weet nog dat mensen een jaar na mijn GBP-operatie vroegen hoe ik me voelde, doelend op mijn slankere verschijning. Ik voelde er niks bij.

Spiegeltje spiegeltje

Het gekke was dat wanneer ik in de spiegel keek , ik iemand anders zag. Ik was nog niet vereenzelvigd met deze nieuwe persoon. Mijn schouders veel smaller, mijn gezicht was van vol rond met kleine oogjes en onderkin naar een totaal andere vorm. gegaan. Opeens had ik  een taille…
Onlangs had Gérard een foto van mij gemaakt met onze nieuwe hond Bowie. Ik had een witte driekwartbroek aan en een zwart shirtje. Ik kon gewoon niet geloven dat ik het was op die foto. Dat is toch een rare gewaarwording.

Passend

Ik hoor jullie denken: kijk je dan niet elke dag in de spiegel? Jawel, in de badkamer maar dan heb ik vaak mijn bril nog niet op. Ik was gewend aan wie ik was in de ‘volslanke’ versie. Immers, zo zag ik er de laatste 20 jaar uit, toch al was ik natuurlijk de laatste jaren op mijn alle dikst met 122 kg. Maar dat was geleidelijk gegaan.`
Mijn psycholoog legde me uit dat dikkere mensen in een soort bescherming van hun eigen lichaam zitten. Ze zijn groot en massief; er komt ’iemand’ binnen waar je niet zomaar overheen kijkt. Ik was dan van binnen wel onzeker maar dat straalde ik niet uit als ik de mensen in mijn omgeving moet geloven. En mijn nieuwe lichaam maakte me onzeker terwijl ik juist blij moest zijn. Achteraf bekeken bevond ik me toen al in de fase die op een burn-out afstevende.

Einde tijdperk

Nu heb ik vele jassen uitgedaan, van maat 52 naar maat 42. Zelfs mijn bureaustoel is me te groot. Eindelijk zou ik in het stoeltje van onze oldtimer Ferrari passen die mijn man in zijn midlife-crisisperiode had aangeschaft tien jaar geleden, en binnen een jaar alweer had verkocht. Destijds was dat een extra stimulans om af te vallen, hetgeen steeds niet lukte. Toen dus ook niet.

Ik denk dat ik nu het punt heb bereikt, dat ik kan stoppen met deze column Van de Dikke naar de Dunne. Veel dunner zal ik niet worden, ik heb een gezonde BMI en de artsen zijn tevreden.

Dankbaar

Ik wil jullie, mijn trouwe lezers, danken voor de steun die ik mocht ontvangen tijdens deze ingrijpende beslissing, de dagen na de ingreep en de afgelopen 17 maanden. Het is niet niks, een Gastric Bypass Operatie. Je zit levenslang aan de gevolgen vast: zorgen dat je 6 x per dag eet, dat je voldoende eiwitten binnenkrijgt. Er moet een half uur tussen eten en drinken zitten, je moet toch 1,5 liter vocht binnenkrijgen terwijl drinken niet meer zo makkelijk gaat als voorheen en de keuze beperkt is.
Altijd extra vitamines slikken en goed in de gaten houden dat je niks verkeerds eet of net dat hapje te veel, want dan krijg je een dumping. Het gaat me gelukkig allemaal goed af en daar ben ik heel dankbaar voor. Dankzij deze stap voel ik me fitter, slik ik geen medicatie meer voor te hoge bloeddruk en kan ik kilometers fietsen en wandelen zonder problemen. En durf ik eindelijk te zeggen dat ik best trots ben op mezelf.

 

Social tagging: > > >

8 reacties op Van de Dikke naar de Dunne – EINDE

  1. Henk schreef:

    Ik vond je altijd al fantastisch, voor mij ben je dezelfde Elles alleen met wat minder kilo’s maar in het hoofd nog steeds MIJN ELLES

  2. Pauline schreef:

    Top zus(je) Trots op je

    • Elles Jansen schreef:

      Dank je grote zus, ik ben ook trots op jou en hoe je jullie leven weer inhoud geeft in deze nieuwe fase. liefs Elles

  3. Kees schreef:

    Je mag met recht trots zijn op jezelf. Mooi moment om nu met je talenten aan de slag te gaan. Fotografie is er daar zeker een van. Succes!

    • Elles Jansen schreef:

      Hoi Kees, dank je wel! Fotografie is toch lastiger dan schrijven, heb ik ondervonden. Maar gelukkig kan ik met mijn Iphone de foto’s maken die ik nodig heb. Ooit zal ik misschien net zo handig met mijn spiegelreflexcamera omgaan als met mijn laptop hihi. Ik wens je een mooie zomer met nog mooiere foto’s. groet Elles

  4. Silvia schreef:

    Je mag zeker te weten trots zijn Elles! Je hebt t toch maar mooi gedaan en fijn dat je nu gewoon kunt wandelen en fietsen. Heerlijk toch, genieten maar☀️

Geef een reactie

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.